De Nachten, dag 3, deSingel Antwerpen

Tut mir leid aber...
Delen

Waar blijft die overrompelling? Of heeft iedereen zich gewoon ergens verschanst waar wij niet langslopen?

Net te laat voor Rob Stavelbergs woordenstroom, maar opvallend goed op tijd voor Ansatz Der Machine. Ze werden verstrooid aangekondigd als de beste Belgische indietronica-act. Wij lieten deze misstap ongemoeid. Was het het goede geluid, onze vermoeidheid of lag het aan de jongens van Ansatz zelf? Het was heerlijk genieten van een intens concert.

Mensen liepen buiten, anderen kwamen binnen. Een armlengte van ons verwijderd zat Pascal Smet cultuur te snuiven. Joost Vandecasteele, vooral bekend als stand-up comedian, schrijft zijn teksten in de Brusselse McDonald's. Zijn humor put uit de Vlaamse schrik voor de grootstad, de politieke ongerustheid en flirt vaker met de waarheid dan met humor. Hij kwam zijn nieuwste boek voorstellen. Met als resultaat een grootse wervelwind van woorden die de brute waarheid blootgaf, mensen van herkenning deed ineenkrimpen en lachtsalvo's op de foutste momenten ontketende. Super!

Customs kunnen we dit jaar ongetwijfeld nog ergens anders live aanschouwen. We hadden ook geen zin in lezingen en gingen even in de Konditorei van Wolf proeven. Wat een ondankbare plek. Geroezemoes van de bar, archislecht geluid en hier en daar wat geluiden van de band zelf. Een Duitse tekst, een gedicht en weg waren wij. We schitterden in weinig geduld en wilden absoluut Johan Grimonprez' nieuwste prent zien. 'DIAL history' was een bom. 'Double take' niet.

In de darkrooms zat De Tekenmachine. Geef ze een opdracht en ze maken een tekening voor je. Om één uur hing de onze nog niet omhoog, en we wisten dat ze opdrachten te weinig hadden. Inspiratie op dat late uur blijkbaar ook. Want de tekeningen de eerste avond waren veel mooier dan de laatste kriebels. Veel zin hadden we niet meer. De extra truien die we aanhadden, konden de koude ook al niet meer tegenhouden.

We hadden nog slechts één hoop, Cobra Killer. Dit onstuimige, weergaloze en verontrustende damesdubbel moest het afleggen tegen de toevallige Tanzclub-passanten die het luide elektrogeruis uit hun oren probeerden te duwen. Wij hebben gelukkig oordopjes en genoten van de luide sonische aanvallen. Ieder gewapend met een volle fles wijn, skibril en een minimum aan elektronische snufjes bulderden ze erop los. Tot de geluidstechnicus kwam zeggen dat het volume minder moest, de meisjes nog een laatste liedje brachten en onder het mom 'er zijn limieten aan het volume dat wij kunnen verdragen' het podium afstapte. Spijtig en een gemiste kans.

En laat dat de algemene tendens zijn van De Nachten. Spijtig, maar een gemiste kans.

Katrien Schuermans