De Nachten Dag 1, DeSingel Antwerpen

Der Anfang

Het was misschien wat vergezocht, maar doordat de bar van de ingang afgesloten is met zwarte houten panelen, dachten wij dat die een soort van Berlijnse muur moest voorstellen. Een helpende jongen stuurde ons de andere kant uit terwijl de Stasi-generaals aan de ingang wat verloren liepen in hun veel te grote kostuums.

Het was eigenlijk nog niet zo’n slecht idee als je jouw festival als thema ‘Berlijn’ geeft. Er is dit weekend dan ook maar één stad (land) dat onze aandacht verdient. Een enkeltje Berlijn in Antwerpen is goedkoper dan een vlucht met een low budget vliegtuigmaatschappij. Dan kan het ook niet anders dan dat wij uit het verscheurende aanbod de ganse avond das Kino inplanden. Want hier komt alles samen. Het thema Berlijn en de nieuweling in het immense aanbod, de ‘graphic novel’. Dat wij, gegijzeld in de donkere ruimte, hierdoor Admiral Freebee’s collaboratie met Jochen Arbeit aan ons voorbij lieten gaan, heeft ons niet lang bedroefd. Want wij vlogen terug in de tijd, naar 1927, met de stille film ‘Sinfonie der Großstadt’.

Omdat stil nog steeds niet het nieuwe luid is, werd de film opgeluisterd door het Ensemble Intégrales in samenwerking met Augsburger Tafelconfect. Het resultaat? Een verborgen pareltje experimentele cinema waar de dance-VJ’s voor onderdoen, vergezeld van een hemelse soundtrack. De instrumenten waren slechts vorm. De geluiden werden geplukt, verwrongen en heruitgevonden en begeleidden perfect het beeld. In één uur kregen wij vierentwintig uur Berlijn, de bourgeoisie en het gepeupel, de baas en zijn werkpaarden, het avondlijke vertier.

Even richting Konditorei waar tattooartiest Hans Podubek worsten tatoeëert, maar de zilte geur stuurde ons al sneer weer richting das Kino. Daar werden twee grafische romans van de Belg Marc Legendre, ‘Wachten op een eiland’ en ‘Verder’, door twee verschillende theatergezelschappen in leven gegoten. Dit was een kleine voorsmaak.

Het Karakter collectief kwam als eerste. Met hun drietjes beelden zij het wachten op een (onbestaand) eiland uit. Het was even zoeken van wie is wie. Dat werd slechts door kleine kostuumaanpassingen verduidelijkt, wat toch net niet dat was. Het is ook oneerlijk een onaf werk te beoordelen, maar het leek ons te gekunsteld. Meer lof voor de bewerking van Jurgen Delnaet en Simone Milsdochter. In hun uitvoering was ‘Verder’ nog meer dan onaf, maar het cynisme droop van de teksten. Het slorpte de twee spelers op in een mondelinge wereld van citaten, donkere gedachten en weerbarstigheid. De grens tussen echt en spel was compleet zoek. Die verwarring was heerlijk om te zien.

Katrien Schuermans