Miles Davis: Kind of blue at 50 - Jimmy Cobb's So What Band, AB Brussel

Swingend verjaardagsfeestje voor een legendarische plaat

'Kind of blue' wordt vijftig. U weet wel, die legendarische jazzplaat die u ongetwijfeld wel ergens in uw platenbak, cd-rek of mp3-speler hebt zitten, onder de M van Miles Davis. 'Kind of blue' zag het licht in 1959, toen Davis, John Coltrane, Cannonball Adderley, Paul Chambers, Jimmy Cobb en Bill Evans samen de studio indoken om een fris, vernieuwend en tegelijk easy going geluid te ontwikkelen. Het resultaat van die opnames werd een album met eeuwigheidswaarde: zelfs op zijn vijftigste verjaardag vertoont 'Kind of blue' niet het minste teken van ouderdom. Het is niet alle vijftigers gegeven. Geremasterde uitgaven van de plaat gaan nog steeds als zoete broodjes over de toonbank, en tot op de dag van vandaag citeren reuzegroepen als Radiohead Miles Davis en 'Kind of blue' als grote invloeden.

Zo een verjaardag mocht niet onopgemerkt voorbijgaan, vonden ze bij de AB. En dus werd drummer Jimmy Cobb (80), de laatste overlevende van Miles Davis' oorspronkelijke sextet, opgetrommeld voor een feestelijk 'Kind of blue'-concert. Met zijn So What Band (een staalkaart van de meest getalenteerde jazzmen van vandaag) kwam Cobb de plaat integraal spelen voor een stampvolle zaal.

Na de vertoning van 'Celebrating a masterpiece: Kind of blue' (over hoe de plaat gemaakt werd – een aanrader) en een schier eindeloze pauze slenteren Jimmy Cobb, Wallace Roney, Javon Jackson, Vincent Herring, Larry Willis en Buster Williams eindelijk het podium op. Zonder veel boe of ba steken ze van wal met het nummer waar iedereen op zit te wachten: 'So what'. Een paar uiterst herkenbare plukken op de bas, en we zijn vertrokken. Wat een fantástisch gevoel is het om een meesterwerk als 'Kind of blue' voor een keer niet uit de boxen van je living te horen schallen, maar recht voor je neus door muzikanten van vlees en bloed te zien spelen. Een unieke ervaring, want deze nummers worden haast nooit live uitgevoerd wegens te legendarisch. 'Kind of blue' is in zijn geheel bijna onaantastbaar geworden: nummers eruit live brengen ruikt al gauw naar heiligschennis. Maar niets daarvan bij Cobb en co: zij brengen het volledige album met schwung en tempo, en bezondigen zich niet aan mak gekopieer. Zo wordt het eerste nummer van de plaat aan een veel hoger tempo gespeeld, en durven de muzikanten ook in 'Freddie freeloader', 'Blue in green', 'All blues' en 'Flamenco sketches' hun eigen persoonlijkheid leggen. De blazers soleren erop los, terwijl Cobb met een bovenmenselijke precisie op zijn trommels slaat. Tachtig jaar oud, je zou het hem niet geven.

Trompettist Wallace Roney is zowat de enige mens op deze aardbol die kan zeggen dat hij ooit privéles heeft gekregen van Miles himself. Hij heeft dan misschien niet het charisma van zijn leermeester - wie wel? - maar in zijn grillige speelstijl horen we bij momenten toch flarden vintage Miles Davis. Ook altsaxofonist Vincent Herring maakt indruk met zijn vlotte, trefzekere spel. Wanneer we onze ogen sluiten, wanen we ons heel even in New York anno 1959.

Het is natuurlijk een ondankbare taak om als muzikant 'Kind of blue' te spelen: enerzijds kan je toch niet tippen aan het origineel, maar anderzijds jaag je veel mensen in het harnas als je er te veel van afwijkt. Het komt er dus op aan een gulden middenweg te vinden; niet proberen om Davis, Coltrane en co te overklassen, maar hen een waardig, eigentijds hommage geven, zonder daarbij hun speelse en inventieve geest te verraden. En daarin zijn Jimmy Cobb en zijn So What Band bijzonder goed geslaagd. Wij kijken alvast uit naar het honderdjarige bestaan van 'Kind of blue'!

Lieven Trio