Raphael Saadiq, AB Brussel

Shaken met soulbroeder Jacob!

Raphael Saadiq had er duidelijk zin in op zondagavond in de AB. De soullegende had een dj als voorprogramma gevraagd en dat werd Lefto. Nadat die het publiek warm had gedraaid vatte Saadiq de koe bij de horens en ging hij erg swingend van start. In een kanariegele outfit met das en hoornen bril zag hij er erg retro uit. Ook de band leek te zijn weggelopen uit de jaren zeventig en klonk lekker vintage.

In opener ‘100 yard dash' was het al meteen duidelijk dat Saadiq geen artiest is die gewoon zijn plaat komt naspelen. Het tempo ging geregeld de hoogte in, maar soms schroefde de band het ook terug. Dat zorgde voor uiterst funky en dansbaar motownmateriaal. Zeker als de frontman bewijst dat hij zelf ook nog wel een poot kan dansen. De leuke choreografie tussen hem en de backing vocals werkte dan ook bijzonder aanstekelijk in het begin van de set.

En dat begin was een mix van oud en nieuw werk. Zo herinneren we nog een prima versie van ‘Love that girl', maar ook ‘Don't mess with my man', waar de achtergrondzangeres even op het voorplan trad. Saadiq is natuurlijk een entertainer met allure en dat uit zich in de vele poses die hij aanneemt tussen de songs door. Niet dat we dit als storend ervoeren, want ook vocaal hadden we geen bemerkingen. De man speelde tussendoor nog even gitaar en bas, wat de performance nog completer maakte.

Seksnummer ‘Let's take a walk' kreeg ook een andere inkleuring. Na een lange intro met veel explosies kregen we dan toch de snedige gitaar van op cd te horen. Een gitaar die af en toe ook verrassend rockend uit de hoek kon komen, trouwens. De goed geoliede muziekmachine achter Saadiq deed dan ook heel de avond uitstekend zijn werk. Al was het nu pure funk met bombastische blazers of een opbouwende jamsessie van tien minuten: het leek rechtstreeks uit de gouwe ouwe tijd te komen.

Na een klein uurtje verdween de zanger al terug in de coulissen en dat vonden wij en het publiek toch wat vroeg. Saadiq keerde terug, deze keer met krantenjongenspet, marcelleke én getatoeëerde halsketting, om nog een half uur sfeer te scheppen. ‘Sure hope you mean it' ontaardde in een sessie waarin we eigenlijk liever nog wat meer songs hadden gehoord. Saadiq zweepte het publiek op en deed het (iets te) lang meezingen. En dan was er natuurlijk ook nog die cover (?) van ‘Broeder Jacob' die we niet volledig begrepen.

Buiten het mindere einde en sommige nummers die een tikkeltje te snel werden gebracht, was het optreden af. Wij hopen op een snelle terugkeer en de man zelf leek daar alvast ook zin in te hebben. Bovendien straalde hij een soort jovialiteit uit, want nooit eerder zagen we iemand in alle rust zoveel handtekeningen uitdelen op het podium.

Kevin Smolders