Fredo Viola, AB Club Brussel

Mondspray en engelenkoren
Delen

Fredo Viola is een man van verrassingen. De grafische vormgever/videokunstenaar debuteerde op zijn 39ste met het bevreemdend mooie ‘The turn', een klein meesterwerkje. Een compleet meesterwerkje ook: los van de muziek, kreeg de koper er voor dezelfde prijs ook een schijfje met de bijbehorende visuals en ander fraai videomateriaal bij. Zijn muziek is bepaald verrassend te noemen: een mix van a-capellakoorgezang, elektronica en singer-songwriterij. Zijn mierzoete maar verfijnde stemmenwerk bouwt Fredo volledig op door zijn eigen vocale partijen laag per laag op elkaar te stapelen en zo tot een hybride popvorm te komen. Eén van de origineelste releases van 2009. Afgaande op zijn debuutplaat, verwachtten wij een eenzame en van een batterij looppedalen en laptops omringde Viola, zo'n beetje een uit melancholische bronnen puttende neef van Jamie Lidell. De fraaie supportact Liesa Van der Aa kwam letterlijk armen en benen te kort om de gelaagde stem- en vioolpartijen te genereren, waarmee ze enigszins de beperking en eentonigheid van live looping demonstreerde. Maar Viola trapte niet in diezelfde val.Tijdens openingssong ‘Umbrellas' werd Viola vocaal begeleid door vijf virtuele alterego's die op het videoscherm achter hem geprojecteerd werden en dat gaf nog even de indruk dat ons een gesofisticeerde multimediaperfomance te wachten stond. Quod non, zo bleek toen de vierkoppige band erbij kwam en de rest van de songs een organische, warme en bovenal spaarzame muzikale orkestratie meegaf. Zelden een band zo low profile zien spelen. Tussendoor werd er wat gekoketteerd met het minder voor de hand liggende instrumentarium. Iemand die geen diploma musicologie op zak heeft ooit al van een psalterium gehoord? Hét attribuut van de avond was echter ... een busje verfrissende mondspray, waarmee Viola erg vaderlijk elk van zijn muzikanten meermaals bewerkte. En werken dat het deed. Want, beste vrienden, geniaal stemmenwerk was waar het allemaal om draaide. Neen, mensen die hier een revival van Voice Male-achtige gruwel voelen aankomen, kunnen we geruststellen: geen showing off van vocale capriolen hier, wel intelligent en sober gebruik van de intrinsieke schoonheid van de menselijke stem. Bij momenten leken we getuige te zijn van wat opper-Beach Boy Brian Wilson eind jaren zestig van plan was maar live nooit echt heeft kunnen uitvoeren met zijn ‘Smile'-project. Doowop-gewijs vlogen de nonsensicale padadi's, padada's, tarari's, en tiritomba's ons lieflijk om de oren, in aangrijpende versies van ‘Red states', ‘The turn' en het van een hilarische tekst voorziene ‘The original man'. Het op plaat vrolijke, elektronische 'Robinson Crusoe' kregen we in een bezwerende, trage en veel intensere versie te horen. Maar de sfeer werd pas echt sacraal tijdens het allerlaatste nummer, de MySpace-hit 'The sad song', die hij aan zijn vader opdroeg. Afsluiten deden Fredo Viola en zijn engelenkoor met Petula Clark's ‘Downtown'.

Geeft dit heerschap ook maar een zier om wat hip en cool is? Geenszins. Weet hij onze harten te beroeren? Absoluut. Feel good én hartbrekende schoonheid, handig verpakt in een avondje AB Club.

Gianni Marzo