Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Emiliana Torrini, AB Brussel

Ijslands patchwork

Het was de derde keer in een jaar dat Emiliana Torrini in de AB stond en opnieuw was het concert uitverkocht. Torrini heeft iets van een kameleon. Haar eigen nummers zijn ingetogen, intieme liefdesliedjes over haar persoonlijk leven, met 'Jungle drum', waarschijnlijk haar bekendste nummer momenteel, als buitenbeentje. Daarnaast schreef ze ook de wereldhit 'Slow' voor Kylie Minogue, was ze te horen op de soundtrack van 'Lord of the rings' én zijn haar liedjes een vaste waarde in de televisieserie 'Grey's anatomy'.

Ze nam het publiek van bij het begin mee met 'Fireheads'. Daarna volgde de ene parel na de andere, de liedjes uit haar laatste album 'Me and Armini' mooi afgewisseld met haar vorige werk 'Fisherman's woman'. Hoogtepunten waren 'Lifesaver', 'Nothing brings me down' en 'Gun'. De set was mooi opgebouwd, 'Jungle drum' spelen tussen al die rustige nummers zou wat bruusk overkomen dus het was afwachten hoe dit aan bod zou komen. Uiteindelijk kwam het nummer na de helft van de set en werd het redelijk ingetogen gebracht. 'Nog eens' riep zelfs iemand, misschien met de verwachting dat de tent zou ontploffen, maar dat leek op een of andere manier niet echt gepast. Om af te sluiten koos Torrini voor een cover van The Beatles 'Dear Prudence' waarbij het publiek mocht meezingen en dit ook dankbaar deed.

Torrini zag er aandoenlijk schattig uit, net een elfje in een paars patchwork jurkje. Ze leek verlegen, sprak een soort IJslands Engels, maar scoorde met haar anekdotes. Wie had gedacht dat deze IJslandse nimf zo grappig was? Ze is een beetje gek, getuige het verhaal waarin ze wezentjes in de toiletdeur ziet, en kwam daardoor heel ontwapend over. Blijkbaar is drank ook een issue, ze herinnerde zich niet hoe het liedje 'Me and Armani' tot stand was gekomen. Als het resultaat van whisky zo'n song is, mag Torrini zich gerust nog eens volgieten. Wanneer ze over haar liedjes sprak, was dat steeds in universele termen en situaties die heel herkenbaar zijn voor elke mens die wel eens verliefd is geweest (of dronken).

Maar, er is een maar, uiteindelijk was het niet beklijvend. Echte kippenvelmomenten waren er niet, niets pakte je bij je nekvel. Het concert was als een comfortabel dekentje, warm en behaaglijk. Haar persoonlijkheid heeft er zeker voor gezorgd dat het concert iets extra had, het publiek werd echt betrokken. Drie keer in een jaar is misschien wel genoeg, benieuwd of ze de volgende keer voor verrassingen kan zorgen.

Vicky Van den Bergh

© Cutting Edge -- 01 Oct 2009
images © Nicolas Lammens

Reageer