Vlaamse Kermis met o.m. The Violent Husbands, Lady Linn en Mira, Brakke Grond Amsterdam

Krijg die glimlach maar weer eens van je mond

Al een pak jaren timmert De Brakke Grond in Amsterdam aan de bekendheid van Vlaamse streekproducten. Nee, ze is niet het promotievehikel voor Passendalekazen, trappist van Westvleteren of Limburgse stroop. Wel zet ze alles wat ook maar een beetje met muziek, podium- en andere kunsten te maken heeft in de spotlight. En dit weekend mocht het nog wat zotter.

Onder de noemer Vlaamse Kermis tovert het cultuurhuis zijn Nez-pleintje vier dagen om tot net dat: doorlopende attracties als de Menselijke Grijpkraan, Live Jukebox of het Kijk-eens-in-mijn-doosje-meisje charmeren, terwijl je in een terrasstoel achterover leunend je Vedett binnengiet. 's Avonds laat wordt er door de mensen van Cinemobiel een film getoond. Vrijdag was dat het geweldige 'Aanrijding in Moscou', dat we - wangenschaamrood - daar voor het eerst fragmentarisch zagen, met goesting naar meer tot gevolg. Ook de rest van het nog talrijke publiek kon de Vlaamse film best smaken.

Waar we vooral benieuwd naar waren, was de gelegenheidssamenwerking tussen The Violent Husbands, Lady Linn en Mira. 'En rijen is plezant' heeft niks te maken met de mogelijke geneugten van de jonge chauffeur, maar alles met het strijken met de spreekwoordelijke stok. Liedjes over zogezegd zedige nonnetjes, avontuurtjes op de trein van Brugge naar Oostende (ojajaja), de houten man... de heren en dames nemen het met plezier allemaal in de mond. En niet gebracht op zijn Laïs ten tijde van 'Houd uw kanneke', wel met de nodige drums en gitaar (Jason Dousselaere), synths, bits en bleeps (Dijf Sanders) en Benjamin Dousselaeres contrabas.

De Husbands en hun aangetrouwd gezelschap maakten er een feestje van, waarbij tot de laatste noot een glimlach om je gewette lippen krulde. Af en toe was het zoeken naar de juiste woorden of de ideale aanzet (penis was er dit keer niet bij) of wou de microfoon het thema indachtig wat te fanatiek contact zoeken met Lady Linns mond (autsj!). Maar dat alles leidde alleen maar tot meer gezapigheid (nog zo'n oer-Vlaams woord), en deed aan geen kanten afbreuk aan de muzikale prestatie van het gelegenheidskwintet, met Linn en Mira's stemmen die hemels des duivels klonken. Het recept voor een fijne avond, die hopelijk ook bezuiden de Moerdijk navolging krijgt. Aanslaan zal dit hier zeker.

Kevin Major