Bonnie 'Prince' Billy, AB Brussel

Peter Pan, Tinkerbell & die 'valse' blonde...

Laat ons deze review beginnen met een kleine quiz! Welk ABBA nummer begint met ‘I wasn't jealous before we met, now every man that I see is a potential threat'? Je hebt nog even de tijd om erover na te denken.

Ken je dat, van die muziek die zo fout zit dat het ergens nog wel eens goed durft te klinken? Zo klonk alvast het Harry Nilson's nummer ‘Without you' (maar bekender in de versie van Mariah Carey) uit de keel (met baard) van Will Oldham. Het hoofdprogramma van de avond kwam dit ene nummer meezingen met het voorprogramma, de Noorse Susanna.

Susanna zit voornamelijk achter de piano. Ze heeft een stem die herinneringen aan Feist doet opborrelen. Maar waar Feist een springlevend beekje is, is Susanna eerder een gracht met stilstaand water. Er zit te weinig variatie in om spannend te zijn. Susanna's performance gaf ons eerder de idee dat we ergens in een fout hotel op de strip van Las Vegas beland waren (je weet wel, waar Céline Dion graag vertoeft), eerder dan in de AB in Brussel. Maar een mens kan zich erger inbeelden dan zich in Nevada te wanen... En aldus waren we vertrokken.

We trokken richting California, dwars door de woestijn, op de zeer vertraagde tonen van Abba's ‘Lay all your love on me'. De mosterd om zo'n cultcovers extra traag te spelen haalde Susanna bovendien van Tori Amos en haar versie van ‘Smells like teen spirit'. We dachten bij onszelve: misschien nog wel mooi, maar kunnen we hier ajb zo snel mogelijk op bestemming geraken!?

En daar was hij dan... Will Oldham. Bonnie Prince Billy in zijn beste overall, als de heerser van zijn koninkrijk, waar alles overgoten wordt met een gouden gloed. Hij bespeelde ons in een mum van tijd in die ‘sunshine state of mind' die zelfs een antifan van country stilletjes doet dromen van een line-dance, op het strand, tussen de bergen en de zee.

Enkele nummers later beleefden we zowaar een ‘earthquake' waar San Francisco al jaren op zit te wachten: het betere gitaarwerk barstte los. Bonnie Prince Billy mét band is beter dan solo. Waar hij solo enkel z'n gitaar en stem heeft als instrumenten, werd hij nu degelijk begeleid door muzikanten die er geweldig uitzagen. Die extra sound en variatie kwam het concert ten goede, ook al omdat je oog meer had om naar te kijken.

En toen was er stilte na de storm, als na een goede vrijpartij, tijdens het heel toepasselijke nummer ‘After I made love to you'. Zelfs de valse noten in de tekst van ‘Big friday' waren zo zuiver als de lucht van een Californische zeebries.

Dik anderhalf uur droomden we weg op de perfect afgestemde gitaren en drums, overgoten met de prinsheerlijke stem van Oldham en zijn Tinkerbell (zoals de Prince zijn zangassistente benoemde tussen de nummers door). ‘Just to see my holly home' en ‘You want that picture' waren onze favorieten.

Bij de bisnummers kwam helaas - en tot uiterlijk ongenoegen van Tinkerbell - die blonde Susanna nog een paar noten meezingen, ‘I called you back' en toen bleek dat een ‘King at night' niet zou weerklinken die avond, was het tijd om te ontwaken uit de droom.

Hoe dan ook, het was een beetje als in een sprookje, met een echte Prince, zijn Tinkerbell, en de kleine mannen met baarden en snorren die voor een heerlijk samenspel aan toonladders zorgden. Als niemand in sprookjes gelooft, dan sterft Tinkerbell, zei Oldham tussendoor. Gelukkig bewezen ze ons meer dan voldoende dat er wel degelijk sprookjes bestaan. In de muziek dan toch!

(Deze review is geschreven met de lieftallige medewerking van Charlotte De Backer)

Steven Raeman