Animal Collective, AB Brussel

De jongens en hun doorbraak

Zoals David Lynch scènes maakt die je als geen ander naar de keel grijpen, zo schrijft Animal Collective songs. Uitzinnige grillen als ‘Peacebone’ en ‘Grass’ kunnen moeiteloos honderd keer op repeat door je boxen galmen en even fris blijven klinken. Normaal krijgen zulke uitzonderlijke wonderen kritiekloos vijf sterren, met een klein beetje pijn in het hart geven wij er vier. Ze waren bij momenten nog altijd iets te eigenzinnig om op elk moment onze volledige aandacht te trekken.

Vroeger speelde het collectief veel minder toegankelijk en was het love it or hate it, maar het is niet overdreven om te zeggen de ‘Merriweather post pavilion’ eindelijk hun doorbraak is bij het grote publiek. Met enkele heel catchy nummers spreken ze nu – wonder boven wonder - een uitverkochte AB aan. ‘Summertime clothes’ werd matig onthaald door het publiek. Het hoogtepunt was ongetwijfeld de nieuwe single ‘My girls’, misschien wel een van de meest catchy AC-nummers ooit. En ook de psychedelische rumbasong ‘Brothersport’ kon ons zwaar in beweging krijgen. De nieuwe nummers zijn even hypnotiserend als de hoes van de plaat, je wordt er met een circulaire beweging in meegesleurd.

Op de paar toegangspoortjes à la ‘My girls’ na, brengen ze live een geluid dat evenzeer bevreemdend als bezwerend is – zo was het bijvoorbeeld vaak moeilijk om de songs te herkennen. En dat geldt bij uitbreiding nog steeds voor heel de show, behoorlijk moeilijk om er een hele tijd bij te blijven. ‘Fireworks’ is een lied dat Brian Weitz aka the Geologist live heel graag en vaak speelt en deze keer werd het uitgesponnen tot een klein half uur. Het kwam traagjes kabbelend op gang tot een climax en kabbelde nadien, op één climax na, maar wat uit.

Wel goed om weten: deze jongens hebben al negen platen achter de rug. Niet gemakkelijk om dan al je fans te plezieren, want elke plaat heeft een eigen geluid en iedereen ondertussen zijn persoonlijke voorkeuren. Op het podium trekken ze zich daar duidelijk niets van aan. The Geologist haalt dan ook uit naar bands als Vampire Weekend en Fleet Foxes die volgens hem elke keer dezelfde routineuze set spelen. Zo dus niet voor Animal Collective. Het publiek schreeuwde hoe langer hoe meer om ‘Peacebone’, maar neen hoor. Gestaag doen ze hun eigen ding.

En eigenlijk is dat best oké, je moet kunnen en durven meegaan in een lange psychedelische trip. Zoals sommigen David Lynch postmodernistisch geneuzel vinden, zullen sommigen ook Animal Collective bizar gejoel vinden. Maar nog steeds maken ze songs die tot onze top tien behoren. Dat wij ze eigenzinnig noemen, zullen ze niet als een belediging beschouwen, want zo is Animal Collective. Denk er maar gewoon je eigen ding van: 'It's not my words that you should follow, it's your insight!'

Sarah Thomas