Cutting Edge

Het Depot Leuven, Nova

Van perfectie tot middelmatigheid
Delen

Kwatongen beweren wel eens dat perfectie saai is, en niet meer of minder dan een uiting van veredelde middelmatigheid. Heather Nova was in Leuven het muzikale equivalent van een topmodel: proper gewassen, perfect middelmatig maar met de spanning van een Tupperware-avond. De zangeres uit Bermuda koos op deze tournee voor een zachte aanpak. Begeleid op piano en viool stak ze van wal met Gloomy Sunday, een jazzstandard waar onder meer Billie Holiday al fijne dingen mee deed. “Angels have no thought of ever returning you. Would they be angry if I thought of joining you?“ Vrolijk werd je er niet van, maar dat was dan ook weer net niet de bedoeling. “Gloomy Sunday” moet het van die droefenis hebben, van het oproepen van emoties, zoals de diva's van het interbellum toen al betrachten.
De rest van de set bracht ze met een gecontroleerd flegma: een tikkeltje afstandelijk maar met een gedrevenheid alsof het haar laatste optreden ooit zou zijn. Met een ongelooflijk gevoel voor drama en timing kreunde ze haar woorden. Want behalve naar hoge, zwenkt Heather Nova ook graag naar diepere gekwelde, of juist met veel lucht geblazen klanken. Veel van haar nummers zijn autobiografisch, “I miss my sky” is dat niet. Ze zong een ode aan Amelia Earheart, een vrouwelijke pilote die met haar vliegtuig crashte en van ontbering stierf op een onbewoond eiland.

Het was een goede keuze om dit keer met een pianist (Ian Tilley) en violist (de Nieuw-Zeelandse Fiona Pears) op het podium te staan. Het was vooral hun taak om de rockchanteuse beter tot haar recht te laten komen op het minimaal ingekleede podium. Pears slaagde er met verve in om de dromerige klanktapijten van la Nova zoveel mogelijk in het zonnetje te zetten, en speelde op haar viool duidelijk de tweede stem. Tilley daarentegen hield zich voornamelijk op de achtergrond, maar legde wel de fundamenten zodat de dames samen konden schitteren. Zo hoorde je mooie en pakkende versies van “Heal” en “This body”, een heuse wals uit haar laatste album “Redbird”. Waar dit nummer op plaat nogal lijdt onder een overgepolijste productie, komt “This body” in een intiemere live-uitvoering wél heel wat beter tot zijn recht. Net voor de pauze raakte het concert wat in een dipje. Het geluid zat wel goed, maar nummers als “Mothertongue” en “Winterblue” klonken toch vrij slap en vlak.

Na de pauze en een muzikaal intermezzo van Tilley en Pears, kwam Heather Nova moederziel alleen op het podium staan. Met nummers als “Avalanche” en “Storm” leek het nog een graadje warmer en intiemer te worden. Beide nummers moeten het op plaat al van een intimistische sfeer hebben. Op het podium van Het Depot pasten ze perfect bij het kleine meisje met de grote gitaar. Maar ook nu verzandde het grootste gedeelte van de tweede set in te veel eentonigheid. Ook al winnen inherent sterke songs als “Walk this world” en “Water from wine” jaar na jaar aan maturiteit, het blijven erg gemakkelijk verteerbare popliedjes, niet meer of minder vluchtig dan een snuifje lavendelparfum. Het publiek stoorde zich hier gelukkig niet aan, en riep La Nova tot tweemaal toe terug voor een uitgebreide bisronde. Daarin kon haar favoriete Neil Young-cover “Like a Hurricane” uiteraard niet ontbreken, en bracht ze ook nog een warme, doorleefde versie van “Heart and shoulder”. Het leek allemaal zo perfect. Haar stem, de setting, de nummers. Waarom neigt perfectie toch altijd zo naar middelmatigheid?

Jo Mostert

© Cutting Edge -- 27 Mar 2006
images © Cutting Edge

Reageer