Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Mercury Rev, AB

Meer vragen dan songs

Ieder die ooit een Mercury Rev-optreden heeft gezien, kan de performance analoog beschrijven. Op de achtergrond zweven allerlei visuals, de frontman is een weirdo die maniakaal uit de ogen kijkt en het geluid is feëriek en overrompelend. Maandagavond in de Ancienne Belgique was het niet anders. Deze band slaagt er met zijn existentiële vragen telkens weer in om ons met meer vragen dan songs naar huis te sturen. Gelukkig viel er op het podium ook wat te zien. We zouden anders de indruk krijgen op een congres van scientology-aanhangers te zijn terechtgekomen.

De set varieerde sterk tussen oud en nieuw werk. Alternerend werd uit één van de twee emmers geput. Visuals vergezelden elke nieuwe song en af en toe decoreerde een film op de achtergrond ook ouder werk. Op zo'n avond zien we dan allerhande pseudowetenschappelijke werken passeren naast fundamentele wetten. Naast moeilijke vragen werden de linkerhandregel (ofte Blv-regel), Einstein, Aldous Huxley en Escher ten gepaste geportretteerd, geciteerd of gewoon geprojecteerd. Tussen al die elektromagnetische stralingen heen scheerde Mercury Rev hoge muzikale toppen. Nooit zagen we ze zo zwaar spelen. Het was net alsof ze witte madeliefjes in hadden geruild voor de donkerste chrysanten. De nieuwe songs kregen ten opzichte van de albumuitvoering een extreme make-over, kwestie van er niet naast te kunnen horen.

Het publiek reageerde nogal lauwtjes op al dat muzikale geweld. Al bij het opkomen was het applaus nu niet bepaald overweldigend te noemen. En ook tussen de songs kon je nog rustig een praatje maken met je buurman of het meisje dat voor je stond. Hoogtepunten waren er met 'Tides of the moon', een track die op het schitterende 'All is dream' rustig voortdrijft, maar live echt in een vuurzee ontvlamde. 'Tonite it shows' werd zeer charmant omgezet naar een teder liedje uit een muziekdoos. De pirouettes van de ballerina op de achtergrond brachten ons meteen in een Victoriaanse slaapkamer. De Talking Heads-cover 'Slippery people' sloot de reguliere speeltijd af. We waren amper een uur en een kwartier verder.

In de bissen werd de sfeer van de set nog eens licht overgedaan. Niet dat het publiek zo waanzinnig tekeer ging om zijn helden terug op het podium te zien. Maar na enkele minuten kwamen Jonathan, Jeff en Grasshopper toch terug voor vier extra songs. Het obligate 'Godess on a highway' en het intussen almaar theatraler wordende 'The dark is rising' maakten de avond volledig. De zanger had op zijn eigen wijze iedereen op het podium blijkbaar van voldoende lucht en vuur voorzien.

Bart Vissers

© Cutting Edge -- 25 Nov 2008
images © Barbara Peremans

Reageer