Cutting Edge

• X
• 0
• 0
• 0
• 0

Amanda Palmer, Handelsbeurs, Gent

Slecht kostuumdrama

Met Dresden Dolls op het podium is het er doorgaans boenk op en dus hadden wij hetzelfde verwacht van Amanda Palmer, de extravagante vrouwelijke helft van dat punkcabaretduo. Zij kwam vrijdagavond haar eerste soloplaat voorstellen in de Handelsbeurs, volgens Palmer the fanciest venue waar ze die tour al gespeeld had.

De publieksopwarming was voor de geweldige Jason Webley, een verloren gelopen straatmuzikant met een accordeon en een gitaartje die heel de zaal op de been kreeg met zijn apocalyptische, groteske teksten. Hij sloot af met een geweldige drinking song waarvoor hij iedereen twaalf keer rond zijn eigen vinger liet draaien, kwestie van inleving. Het duurde even, maar wij waren helemaal mee. Klaar voor de anticlimax.

Want op Amanda Palmer bleek een vloek te rusten. Toen ze na de potsierlijke intro met vier dansers met een gebroken voet achter haar 'Kurtweil'-piano gehesen werd en ‘Astronaut' inzette, viel die piano plots uit. Waarna we excuses en een hoop gestuntel van roadies kregen en uiteindelijk die smakeloze dansentrée nóg eens moesten uitzitten. Met spijt in het hart, maar zelfs ons geduld raakt op.

Maar een mens moet vooruit. ‘Ampersand' blies ons niet omver, ‘Blake says' was een goeie poging maar ook geen schot in de roos. ‘Bad habit' vonden wij het eerste lichtpuntje, wellicht omdat het een song van Dresden Dolls is, al bracht Amanda Palmer hem wel met een slordigheid die haar anders vreemd is.

En dan was er nog 'The Danger Ensemble', de dansgroep die de show visueel moest opluisteren met illustraties van de songs op de bühne. Onorigineel, smakeloos en gespeend van alle stijl zijn maar enkele van de uitdrukkingen die vrijdag onophoudelijk door ons hoofd spookten. Van de belachelijke begrafenisstoet tot de man die met een laptop in de hand over het podium schreed tijdens ‘Blake says'. Wij betwijfelen het, maar als het al met een knipoog was, dan ging die volledig verloren.

Wij knapten finaal af op ‘Strength through music'. Palmer leidde het nummer veel te uitgebreid in als een aanklacht tegen de schoolmoorden in Columbine en Virginia Tech. Wat we kregen was een herhaalde dramatische pianodreun en een man die een lijst aflas met de namen van de slachtoffers en de respectieve plaatsen waar zij neergeschoten werden. Alsof dat nog niet genoeg was, deed The Danger Ensemble - voor de gelegenheid in sexy schooluniformen - er nog een schepje bovenop met een betreurenswaardige choreografie. Wars van het besef dat deze opvoering ongetwijfeld vol goeie bedoelingen zat, is dit het verdict: wansmakelijk.

'Look mommy, no hands' was nog het laatste stuk drijfhout van een gezonken schip, maar na de ridicule playbackoefening ‘Guitar hero' en het vervelende vragenkwartiertje ‘Ask Amanda' konden zelfs de gestripte Dresden Dolls-hits ‘Coin-operated boy’, ‘Girl anachronism' en ‘Half Jack' de meubels niet meer redden. Wij zagen een show die met zoveel haken, ogen en belachelijke choreografieën aan elkaar hing, dat wij zelfs niet gebleven zijn voor de bisnummers. ‘Amanda Palmer is dead', enfin, afgelopen vrijdag toch.

Jelle D'Hondt

© Cutting Edge -- 25 Oct 2008
images © wonderferret

Reageer