Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• X

Toy story 3 (2010)

Alweer goede keer

We trokken toch wel met een béétje schrik naar ‘Toy story 3'. Oké, Pixar blijft het huis van vertrouwen en voorgangers ‘Wall-E' en ‘Up' waren kleine meesterwerkjes, maar toch. Hebben we niet al iets te veel vervolgfilms gezien die onze verwachtingen beschaamden? Die enkele van onze favoriete personages plots de dieperik insleurden omdat ze er zo nodig wat geld uit wilden slaan (we hebben het tegen jullie, Shrek en George Lucas!). Zou Pixar van een derde deel misschien ook een goed deel kunnen maken?

Het antwoord, vrienden, is ja! Driewerf ja! 'Toy Story 3' is minstens zo goed als zijn twee voorgangers! We wisten het al na de spetterende openingsscène, toen de eerste tonen van Randy Newman's intussen bekende ‘You've got a friend in me' klonken. Het werd opeens zalig warm in ons. Woody en Buzz zijn terug!

Het is duidelijk dat er al wat jaartjes tussen deel één en drie zitten: niet alleen wij maar ook baasje Andy is ouder geworden en heeft zijn favoriete speelgoed weggeborgen. Hij vertrekt weldra naar de universiteit en zijn moeder stelt hem voor de keuze: ofwel verdwijnt het speelgoed naar de zolder, ofwel naar de vuilnisbelt. Andy kiest gelukkig voor het eerste, enkel cowboy Woody gaat toch stiekem in de doos die Andy meeneemt naar de universiteit. Door een hoop avonturen komen onze vriendjes uiteindelijk in een kinderdagverblijf terecht en ze worden meteen verwelkomd door het lokale speelgoed. Het lijkt een hemel om als speelgoed te dienen voor opeenvolgende generaties kleuters, maar al snel blijkt het verblijf een vermomde gevangenis. Woody kan ontsnappen en zet alles op alles om zijn vrienden te bevrijden.

Hoe ze het doen, weten we écht niet, maar Pixar slaagt er opnieuw in een perfect evenwicht te vinden tussen humor, nostalgie en actie. Je krijgt nergens het gevoel dat dit vervolg geforceerd of liefdeloos is, wel integendeel. Er valt heel wat af te lachen, Barbie en Ken vormen een bijzonder amusant duo (die laatste lijkt de verloren gewaande schoonzoon van de Pfaffs) en er gebeurt iets hilarisch met Buzz's inwendige computer. Alles oogt weer prima en voor één keer gaan we niet schamper doen over het 3D-brilletje: het oogt beeldig. Applausje ook dat Pixar niet kiest voor enkele ‘gooi wat naar de kijker'-effecten, maar de 3D helemaal ondergeschikt maakt aan het verhaal.

Wanneer Andy aan het einde van de film zijn speelgoed eindelijk uit handen geeft, is het ook voor ons een ferme krop wegslikken. Tenslotte nemen we na vijftien jaar afscheid van onze favoriete speelgoedhelden. Een waardig afscheid van een geweldige trilogie. Dankjewel, Pixar.

 

Yves Heymans

© Cutting Edge -- 22 Jun 2010
images © Pixar animation studios

Reageer