Cutting Edge

• X
• 0
• 0
• 0
• 0

Sex and the city 2 (2010)

Bakvissen op leeftijd

Dames, we geven het grif toe, met het risico van een welgemikte stiletto in al datgene wat ons dierbaar is, maar echte 'Sex and the city'-fans zijn we nooit echt geweest. Akkoord, de serie had heus zijn merites: zo werd er op tijd en stond wel eens een scherpe zinsnede gelanceerd en werden er wel eens taboes opgerakeld (weliswaar in een gepolijst, glossy Prada-jasje). Maar voorts moet ook jij, weledele jonkvrouwe, toegeven dat 'Sex and the city' niet veel meer is dan een langgerekte reclamespot (hoor hoe de Dolce & Gabbana-verkopers hun groene dollars tellen) waarbij de clichés elkaar in sneltempo opvolgen. An sich is er niks mis mee, 'Sex and the city' is zalvend voor de vrouwelijke psyche, James Bond en Indiana Jones in peperdure merkkleding en dito condo's op Madison Avenue.

Maar toch, 'Sex and the city 2' is een haast misogyn, mensonterend stukje gruwelcinema van het ergste soort, een postmoderne foltertechniek waarbij de mannelijke genitalia in de duimschroef gedraaid worden, een kokend hellevuur bestaande uit zwavel en oestrogeen. En zo kunnen we nog wel eventjes doorgaan. Andermaal,we behoren nu niet bepaald tot het doelpubliek (meiden die om de haverklap een ‘oh my god' ten berde brengen en hun vriendinnen steevast omschrijven als ‘the girlzzz'), dus in feite is deze bespreking veeleer relatief en abstract. Schrijven over 'Sex and the city' is als dansen over architectuur, als we Frank Zappa even mogen parafraseren. Eén ster of vijf sterren? Het zal hormonaal ontregelde tienermeiden worst wezen.

Dit deel gaat verder waar deel 1 het voor bekeken hield: Carrie probeert zich goedschiks te vinden in haar rol als getrouwde vrouw, Charlotte heeft geen goed oog op de voluptueuze kinderoppas die zich over haar koters ontfermt, Miranda is het beu om genegeerd te worden op het werk en Samantha voelt de hormonen opnieuw oprispen. Om het verhaal enige schwung te geven, sturen de scenaristen het kwartet richting Abu Dhabi, alwaar ze zich alle denkbare luxe laten ontvallen en olijk verder blijven keuvelen over things that matter: sex, liefde, carrières en ambities.

Dit tweede bioscoopverhaal van de vermaarde kliek uit Upper Manhattan zal wellicht weer spek naar de bek zijn voor de fans, maar je moet al heel kortzichtig zijn om niet te struikelen over de knudde dialogen, de moreel verwerpelijke stereotyperingen van de homodelegatie en moslima's. Maar het was vooral de decadente levensstijl waarin de vier meiden zich wentelen, die ons braakneigingen bezorgde. Economische recessie? Iemand? Zo wordt 'Sex and the city 2' een moreel verwerpelijk stuk product placement waarin 150 minuten (!) gekwetterd wordt dat het een lieve lust is.

Besluit. Jij, bevallige deerne, zal er wellicht een fijne girls night out mee beleven, al zagen we ook enkele vrouwelijke collega's achter hun stoeltje wegkruipen met het schaamrood op de wangen. Op IMDB, de website die doorgaans geldt als graadmeter van de publieke smaak, staat de film momenteel genoteerd met een bedroevend lage score van 3,4/10. Laat dat alvast een teken aan de wand zijn.

Sven De Hondt

© Cutting Edge -- 01 Jun 2010
images © U.I.P.

Reageer