Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

Nine (2009)

Glitter en glamour zonder ziel

Rob Marshall is met ‘Nine’ toe aan zijn derde langspeler die tevens zijn tweede musical is. Marshall won in 2002 al zes Oscars met zijn debuutfilm en musical ‘Chicago’, en liet daarmee Roman Polanski’s ‘The pianist’ en Martin Scorsese’s ‘Gangs of New York’ ver achter zich. In 2005 won zijn ellenlange ‘Memoirs of a geisha’ drie Oscars en ging John Williams nog eens gladjes over de strijkers uit ‘Schindler’s list’. Dat Marshall kan filmen, staat buiten kijf, maar met ‘Nine’ slaat hij de bal zo glorieus als maar kan mis.

Beroemd Italiaans filmregisseur Guido Contini (Daniel Day-Lewis) zit in een midlife crisis en slaat op de vlucht. Op de vlucht voor zijn producent Dante (regisseur Ricky Tognazzi), op de vlucht voor zijn negende film ‘Italia’ die binnen tien dagen maar zonder scenario in productie gaat, maar bovenal op de vlucht voor zeven vrouwen die zijn dagen, nachten en dromen teisteren. Luisa (Marion Cotillard) moet haar man delen met diens labiele maîtresse Carla (Penélope Cruz), zijn ster en muse Claudia (Nicole Kidman), zijn rijpe kostumière Lilli (Judi Dench), de Amerikaanse journaliste Stephanie (Kate Hudson), Saraghina, een hoer uit Guido’s jeugd (Fergie) en de geest van zijn overleden Mamma (Sophia Loren). Je zou haast vermoeden dat er geen ruimte meer is voor liedjes, maar niets is minder waar.

Michael Tolkin en wijlen Anthony Minghella baseerden hun scenario op de gelijknamige Broadway musical, die op zijn beurt gebaseerd was op het Italiaanse origineel van Mario Fratti. Ook Federico Fellini’s meesterwerk ‘8½’ uit 1963 dient als uitgangspunt en de flashback met de hoer Saraghina is gemodelleerd naar die uit Fellini’s ‘Amarcord’ uit 1973. Doorheen de film voel je dat Marshall een Fellini wil zijn en van Guido een Fellini wil maken, maar de Amerikaanse regisseur vergrijpt zich aan valse nostalgie en verliest zich in de musicalnummers die Guido’s bedoeling uitleggen, in plaats van tonen.

Arthur Kopit en Maury Yeston schreven de teksten op muziek van Andrea Guerra. De nummers voor Marion Cotillard, Penélope Cruz en Fergie worden door de actrices op briljante wijze opgevoerd, terwijl ze een houterige Day-Lewis van het scherm kegelen. Dion Beebe, die voor zijn fotografie van Marshall’s ‘Memoirs of a geisha’ al een Oscar won, zwenkt met zijn camera alle kanten uit en dompelt elk nummer onder in een eigen cinematografische stijl, variërend van een zwart-wit-Nescafé Cappuccino-reclamespotje tot de visuele flair van een flashy modeshow. En als je weet dat elke vrouw minstens één nummertje mag opvoeren, dan begint de boel al te vervelen op voorhand. De opgezette show en de filmische glitter creëeren overigens een afstand tussen de (zingende) personages en het publiek, waardoor de tragische Guido de kijker ijskoud laat.

De knappe vrouwen noch Day-Lewis kunnen de film redden. In een belachelijk Italiaans accent delft de Oscarwinnaar het onderspit tegenover de fantastische Cotillard – de parel van deze film – en Penélope, die haar bekroonde rol in Woody Allen’s ‘Vicky Cristina Barcelona’ nog eens afstoft. Dench zorgt voor de komische noot, maar alle overige rollen (nochtans een sterrencast) zijn inwisselbaar, net zoals het leeuwendeel van de liedjes en het flinterdunne verhaaltje.

Marshall regisseert straks Jerry Bruckheimer’s ‘Pirates of the Caribbean: on stranger tides’. Dat wordt lollig...

Alexander Decommere

© Cutting Edge -- 02 Mar 2010
images © The Weinstein Company

Reageer