'Tempo of a restless soul' (2009)

Tempo of a restless soul (2009)

Pars pro toto pro dEUS

Het mag wel duidelijk zijn: de figuur Tom Barman heeft zijn voor- en tegenstanders. Toen we de werkverdeling voor het Filmfestival van Gent in elkaar aan het puzzelen waren en 'Tempo of a restless soul', toen nog 'Portrait of a young man as an artist' voorlag, was er een aantal redacteurs dat Barman diste. 'Arrogant', 'zelfingenomen' en 'moet dat nu, een docu over Barman', zo klonk het. En ja, toegegeven, Barman máákt op iedereen indruk (welke dan ook), ís aanwezig als hij ergens is en sowieso is hij er niet de man naar om zich in een hoekje te verschuilen. Deze documentaire bevestigt dat beeld, maar nuanceert het ook.

Manu Riche en Renaat Lambeets hebben Barman en co gevolgd van de release van 'Pocket revolution' (2005) tot het moment dat 'Vantage point' (2008) in de winkel lag. Jawel, 'en co', want hoewel de focus in wezen op Barman ligt, komen we eigenlijk meer te weten over zijn leven binnen dEUS, dan over zijn leven tout court. Hij mag dan al eens in niks dan een boksershort rondlopen of bij zijn moeder thuis eten of ambras maken met zijn zus, we zien hem toch vooral in de studio, op een podium, aan het babbelen met de pers ...

Barman ontpopt zich duidelijk als dé commander and chief: hij gaat streng met zijn manschappen om en neemt geen blad voor de mond als iets hem niet zint. De enige die dan wat tegengas lijkt te kunnen geven, is Klaas Janszoons. De toetsenist/violist is er dan ook al van het begin bij. Barman blijft ook de eeuwige rebel: wanneer op een locatie niet in de backstage gerookt mag worden, laat hij zijn ongenoegen duidelijk blijken: 'Mag dit niet, mag dat niet... ség!' Hoewel we zelf niet-roker zijn, kunnen we ons in zijn frustratie van dat moment verplaatsen. In de aanloop naar een concert, kun je dat soort tegenwerkende kommaneukerij missen. En het levert wel een grappige passage op. Loltrappen is er bij dEUS en in deze reportage ook wel bij, met Mauro Pawlowki en Stéphane Misseghers op het voorplan.

Maar de passage die het meeste indruk maakt, is die waarin bassist Alan Gevaert een hoofdrol speelt. Op de eerste opnamedag voor 'Vantage point' komt die zo afwezig als wat de gloednieuwe studio ingesukkeld. Het is duidelijk: het gaat niet goed met de muzikant. 'Ge zij stoned, verdomme!' Barman wordt kwaad en maakt zich zorgen tegelijk. Kwaad, want de band staat voor een belangrijke taak. Bezorgd, want hij laat Gevaert niet aan zijn lot over en laat hem inchecken in rehab. Zelden zo open en bloot 'meegemaakt', en chapeau voor Gevaert dat hij de passage niet liet schrappen.

De documentaire maakt je een fly on the wall: je ziet wat er zich afspeelt, en dat verveelt niet en boeit voldoende. Maar er is ook niks meer dan dat. Er zijn geen interviews met de protagonisten en meer dan eens word je in het ongewisse gelaten waar je nu precies met de band bent. Bedoeld, zo klinkt het, 'om meer in de anonieme tourtrip van de groep te komen'. Wij ervoeren het als een gemis van soms essentiële info. 'Tempo of a restless soul' is dus méér dan Barman alleen, en is een mooi tijdsdocument voor en over dEUS geworden. Niks meer, maar ook niks minder.

Kevin Major