'Time is the state of my jeans'

Time is the state of my jeans (2009)

dEUS ten tijde van 'Worst case scenario'
Delen

Omdat ‘Worst case scenario', de eerste plaat van dEUS, vijftien verjaardagskaarsjes mag uitblazen, wordt de plaat in een deluxe edition heruitgebracht. Om dat te vieren trakteert Acht, de nieuwe digitale kwaliteitszender, ons elke dag op een portie dEUS. De reeks werd ingzet met de documentaire ‘Time is the state of my jeans' waarin de band terugblikt op zijn beginperiode. Wij keken en zagen dat het goed was.

In de documentaire zien we de originele groepsleden aan het woord: Tom Barman, Stef Kamil Karlens, Rudy Trouvé, Klaas Janszoons en Jules De Borgher. Barman weet ons te vertellen dat de band in zijn begindagen een zeer hechte groep was. Maar ze waren ook elk bezig met hun eigen ding: ze speelden in meerdere bands en luisterden naar verschillende soorten van muziek. Barman en de zijnen vertellen ons ook dat de nummers die ze toen schreven, ontstonden door een goede samenwerking tussen de leden: allemaal creatieve, vrije geesten die in staat waren muziek te maken die een mengeling was van allerlei genres.

Die mengeling van genres was volgens de bandleden iets typisch Belgisch. En dat werd ook bevestigd door de artiesten die in de documentaire hun bewondering voor dEUS mochten uitdrukken. Zo wist Stephen Dewaele ons te vertellen dat Belgen niet nationalistisch zijn en dat de muziek die hier wordt gemaakt daardoor een samenvoegsel is van allerlei genres. Dat werd beaamd door ander anderen Frank Vander linden en Guy Garvey.

Het feit dat dEUS muziek maakte die moeilijk in een hokje te plaatsen was, zorgde ervoor dat het even duurde vooraleer ze aan een platencontract raakten. Uiteindelijk was er toch een klein Waals label dat in hun kunnen geloofde en er zelfs één miljoen Belgische frank in wilde investeren (veel geld voor een beginnend bandje): Bang! Music. Bang! slaagde er zelfs in om dEUS in Londen te laten spelen in het voorprogramma van Girls Against Boys. En dan was de trein vertrokken, ze werden opgemerkt door David Gilmour van Island Records, er volgden veel uitverkochte concerten en de populariteit van de band bereikte een hoogtepunt.

Maar dat succes kende helaas ook een keerzijde. De verscheidenheid van de band die hen eerst zo groot maakte, was tegelijk ook hun zwakte. De bandleden wilden hun andere projecten niet laten vallen en kregen in het buitenland last van heimwee. Trouvé beslist na lang nadenken om uit de band te stappen, een kaakslag in het gezicht van Barman, die wél altijd enthousiast en gedreven was.

De documentaire bevat voor echte dEUS-fans allicht geen nieuwe informatie, maar het is wel erg interessant om mensen als David Gilmour, Peter Vermeersch en Pieter Vanvloesem die bij de beginjaren van de band aanwezig waren, te horen vertellen hoe zij alles ervaren hebben. Ook de verhalen van de bandleden met leuke en grappige anekdotes hier en daar zijn de moeite waard. Vooral uit de manier waarop Barman vertelt over de beginperiode van de band, kunnen we afleiden dat hij nog steeds enthousiast is over wat ze toen hebben bereikt. Het is dan ook ergens wel sneu als je de mensen van Island Records hoort vertellen dat de toekomst van dEUS er heel anders had uitgezien als alle bandleden zich voor de volle honderd procent voor de band hadden geangageerd.

Maar eigenlijk is dat net de charme van het dEUS van toen: een jeugdig enthousiasme, los van alle voorgeschreven regels, met een zeer eigen geluid. Het is misschien jammer dat het grote succes niet kon blijven duren, maar we weten dat de band ondertussen, zij het in een andere samenstelling, nog steeds straffe muziek maakt en dat is ook al een hele prestatie.