Cutting Edge

• X
• X
• X
• X
• 0

Zonde van de zendtijd (2009)

Lachen met gehandicapten

Satirische programma's. Ze lukken erg goed in het buitenland (en zelfs in Wallonië), maar flopten in Vlaanderen tot nu toe elke keer. Denk maar aan 'Verdeel en heers', het tv-gedrocht van Peter Van de Veire. Vorig jaar probeerden ze op Canvas 'SPAM' uit, een programma waar Sofie Lemaire in ware CNN-stijl de draak moest steken met de actualiteit, maar ook dat deed ons welgeteld één keer grinniken. En nu probeert de VRT het nóg maar eens, met 'Zonde van de zendtijd'. Enkel en alleen omdat plastisch chirurg Jef Hoeyberghs vorige week furieus reageerde omdat hij door het programma was beetgenomen, gaven we het de voorkeur van de twijfel en stemden we af op Canvas.

Henk Rijckaert en Bert Gabriëls, die hun afkomst graag hoorbaar maken, presenteren en vullen het 'humoristisch mediaprogramma', zoals Canvas het zelf noemt. En hoewel de twee wat moeite hebben met recht in de lens kijken, deden ze dat behoorlijk goed. In een slordig, ouderwets en collageachtig decor - erg tegendraads, tegenwoordig! -, praten de comedians hun sketches en verborgencamerafilmpjes aan elkaar.

Het programma is meteen goed weg wanneer één van hen een rist politici zoals Mieke Vogels, Hilde Crevits en anderen een stuk of zes microfoons onder de neus duwt tijdens een ogenschijnlijk serieus vraaggesprek. Zo eenvoudig als wat, maar het werkt op de lachspieren als de politici verrast opkijken. Grappiger wordt het wanneer de twee als Jong-CD&V'ers op de markt naaktkalenders aan de man proberen te brengen. De twee gaan nog een stap verder en laten de gephotoshopte torso's met hoofden van vooraanstaande CD&V'ers zoals Yves Leterme, de Van Rompuys en Kris Peeters signeren door de politici zelf. Het wordt hilarisch wanneer die dat zonder veel aandringen ook doen.

Al snel wordt duidelijk wat aanslaat: politici te grazen nemen. Wanneer er een kort parodietje op 'Ik kan iets', de afsluiter van 'De laatste show' wordt getoond, vinden wij het al meteen een pak minder leutig. Wij zijn enkel geïnteresseerd als er mensen om de tuin worden geleid.

Even later krijgen we een erg gewaagde 'Blokken'-montage te zien. Fragmenten van een groffe en lachende Ben Crabbé worden gecombineerd met lichamelijk gehandicapte kandidaten: een blinde die de blokken niet ziet vallen, iemand zonder armen die met gezicht en voeten de knoppen bedient... Veel mensen zullen dit a bridge too far vinden. De reacties in lezersbrieven zullen niet uitblijven, maar - excuse-me-je - wij vonden het grappig. In een satirisch programma moet met álles gelachen kunnen worden. Met politici en met mindervaliden. En - wat ons betreft - ook met joden, Michaël Freilich.

Als afsluiter trekken Rijckaert en Gabriëls de pax media in het belachelijke. Ze willen met hun eigen Canvaswagen aansluiten bij de VTM-kerstparade. Ze worden tegengehouden door de politie, maar volharden. Ze delen sneeuwbollen met eigen foto's uit en laten het publiek een vrolijk VTM-en-VRT-liedje zingen. Hoe idioot het ook is, wij hebben genoten.

Eindelijk heeft Canvas het recept gevonden: zoek het niet te ver, maak het niet te moeilijk, en vooral: wed niet op één paard. Door te lachen met VTM én VRT, met politici, met zichzelf, met andere tv-presentatoren, met mindervaliden, verrassen ze een halfuur lang.

Benjamin Van Wijnendaele

© Cutting Edge -- 05 Jan 2009
images © Canvas

Reageer