Tom Waes

Interview met Tom Waes

In ‘Reizen Waes’ trekt avonturier pur sang Tom Waes naar acht verschillende landen om uit te zoeken of het ideale vakantiebestemmingen zijn of niet. Dat het ministerie van Buitenlandse Zaken toeristen liever niet naar deze gebieden ziet afzakken, spreekt dan weer voor zich. ‘Eerlijk? Ik zou niet ongerust zijn mocht mijn dochter morgen naar Iran trekken.’

Terwijl wij onze safari op de Antwerpse Meir tijdens de eerste dag van de solden al een sterker staaltje ontdekkingsreizen achten dan die keer toen een zekere Henry Morton Stanley zich een weg door Afrika baande, trekt Tom Waes elke dinsdagavond de wereld rond op zoek naar de minst voor de hand liggende vakantieoorden zoals Zuid-Soedan, Iran en Columbia. Goed zot, zou je denken, maar dat is volgens de Belg met de grootste cojones sinds John Massis allerminst het geval.

Tom Waes: “Er ontstond al snel het idee dat ik voor dit programma naar landen zoals Irak en Afghanistan zou trekken. Het gevaar écht opzoeken dus. Maar om die reden werden zulke landen ook meteen van tafel geveegd. Ik kan moeilijk op de Tigris en de Eufraat gaan waterskiën terwijl er rond mij bommen ontploffen. Daarom heb ik de redactie vanaf het begin ook op het hart gedrukt dat ze zelf naar alle landen in de reeks op reis moeten durven gaan. Als dat niet het geval is, dan is er duidelijk iets fout.” (lacht)

Je zwakt het gevarengehalte van dit programma zelf wat af, maar je moet toch wat grenzen verleggen. Gearresteerd worden in Zuid-Soedan om daarna een ondervraging door het leger te ondergaan zal menig pantoffelheld toch een bruine streep in de onderbroek bezorgen.

Waes: “Goh ja, dat is een grens waar je je over moet zetten. Ik ben daar natuurlijk niet alleen, hè. Er is een regisseur bij, een camera- en een klankman. Allemaal ervaren gasten die het klappen van de zweep kennen. Zo werden we op een marktplein plots aangevallen door één of andere zot. Dan is het de kunst om kalm te blijven en zelf niet te hard in het verweer te gaan. Nu was dat maar één onnozelaar – waar de omstaanders zich overigens voor excuseerden - maar als je zelf te fel reageert, kan de situatie snel keren. Daarbij, hier op de grote markt kan evengoed een gevaarlijke zot rondlopen.

“En bij die ondervraging… eerlijk: ik had daar schrik, maar ik wist dat ze me niets zouden aandoen omdat ik zonder toestemming een foto van het presidentieel paleis had genomen. Ik heb een uur lang in die ondervragingskamer gezeten, en het werd er natuurlijk niet makkelijker op toen ze ook nog eens mijn microfoon ontdekten. (lachje) Uiteindelijk heb ik hoerenchance gehad dat er toch één gast rondliep aan wie ik de situatie kon uitleggen. Die had natuurlijk door dat een onnozele tv-maker uit België geen groot gevaar vormde voor hun land.” (lacht)

BEREKEND RISICO

Het blijft, net zoals bij ‘Tomtesterom’, toch wel de extremen opzoeken, niet?

Waes: “Ik heb zelf niet het gevoel dat dat bij ‘Reizen Waes’ ook het geval is. Het zijn natuurlijk niet de meest evidente bestemmingen. Maar als een veiligheidsadviseur van het leger ons zegt dat een bepaalde route te gevaarlijk is, dan pakken wij het eerstvolgende vliegtuig terug. Bij ‘Tomtesterom’ zou je inderdaad eerder een ‘kust-mijn-kloten’-reactie verwachten.

“Mensen denken misschien dat ik een onnozele waaghals ben, maar dat ben ik absoluut niet. Ik ben mijn leven vooralsnog niet beu. (lacht) In een wespennest zoals Irak zou je mij met geen stokken buiten een compound krijgen. Ik zou er géén seconde op mijn gemak zijn. Afghanistan net hetzelfde. Het zijn allemaal berekende risico’s die we nemen. Zo hadden we in Columbia afspraken gemaakt met de FARC, al was het alleen nog afwachten of ze zich daar ook effectief aan zouden houden.” (lacht)

Zijn er landen die uiteindelijk de selectie niet gehaald hebben?

Waes: “Pakistan is het enige land dat op het laatste moment is afgeblazen. We hadden de toestemming, maar onze visa werden twee weken voor vertrek plots ingetrokken. We wilden daarheen omdat de Karakorumroute (een van de tien mooiste trekroutes ter wereld) er zich bevindt. Sinds 9/11 was het niet mogelijk om er te geraken –het ligt in één van de gebieden waar het absoluut onveilig is– maar sinds kort was het tij er wat gekeerd. Maar voor ons vertrek vond er een zware aanslag plaats waardoor de Pakistaanse regering onze veiligheid niet meer kon garanderen.”

Voor de rest heb je alle beoogde bestemmingen kunnen afwerken?

Waes: “Inderdaad. En we hebben natuurlijk één mooi cadeau gekregen: Turkemenistan. Eén van de meest afgesloten landen ter wereld. Rudi Vranckx probeert er bijvoorbeeld al tien jaar binnen te geraken, zonder resultaat. En om één of andere reden - we hebben er zelf nog altijd het raden naar - kregen wij gewoon een uitnodiging. We hebben ons wel twee weken lang afgevraagd wat we er nu juist liepen te doen. Alles was tot in de puntjes geregeld. We werden constant begeleid en iedereen op straat werd gewoon weggejaagd.”

Waarna ze je ook nog eens met een te grote berenmuts en een traditionele gitaar voor een camera plaatsen om tv-kijkend Turkmenistan te groeten.

Waes: “Maf, hé. De komst van een buitenlandse tv-ploeg is blijkbaar toch iets speciaal. In Zuid-Soedan hetzelfde. Ze hebben mij daar een uur lang geïnterviewd. Dat interview is dan ook nog eens een keer of veertig uitgezonden geweest.”

Proficiat, je bent vanaf heden het beeld dat de Zuid-Soedanees van de gemiddelde Belg heeft. De natie mag trots zijn.

Waes: (lacht) “Veel hebben ze over België zelfs niet gevraagd. Het interview ging vooral over wat ik van hun land vond. Ze zijn daar echt wel bezig met de manier waarop er in het buitenland naar hen gekeken wordt.”

FAMILIEVAKANTIE

Waes: “Uiteindelijk zijn al die bestemmingen stuk voor stuk fantastische landen, met fantastische mensen. Ik zou zelfs met mijn vrouw en kinderen naar al die landen durven gaan.”

De standaard vakantie ten huize Waes dus?

Waes: (lacht) “Neen, dat niet. Met de kinderen zijn we absoluut geen avontuurlijke reizigers. Onlangs waren we allemaal nog eens samen thuis en toen zijn we gewoon twee weken naar de zee getrokken. Hoewel, mijn dochter is nu voor het eerst alleen naar Afrika om vrijwilligerswerk te doen in Malawi, en mijn zoon zit nu op avonturenkamp in de Pyreneeën. Maar eerlijk gezegd, ik zou me ook absoluut geen zorgen maken mocht mijn dochter morgen naar Iran vertrekken.”

Zoveel vertrouwen?

Waes: “Dat niet per se, maar het is gewoon een geweldig land. Als je aan Iran denkt, denk je meteen aan moslimfundamentalisten en extremisten. Maar uiteindelijk heerst er gewoon een slecht regime, want de mensen zelf zijn er geweldig.”

Allen daarheen dus! Denk je dat het programma de sofatoerist zal aanmoedigen om zelf de wijde wereld in te trekken?

Waes: “Dat denk ik wel ja. Bij Zuid-Soedan zal het natuurlijk snel duidelijk zijn dat het niet de meest ideale vakantiebestemming is –’s avonds eten en een slaapplaats vinden is géén evidentie. Maar als je de overige landen bekijkt, zal je volgens mij zeker zin krijgen om zelf eens naar Iran of Pitcairn te gaan."

WAUTERS VS. WAES

Jouw programma’s zijn fysiek doorgaans zeer zwaar. Heb je eens geen zin om voor de afwisseling een rustige documentaire over – we zeggen maar iets - de grasparkiet te maken?

Waes: “Neen, niet meteen. (lacht) Het is géén voorwaarde, maar ik voel me er wel goed bij. Misschien ligt het wat in mijn natuur om het avontuurlijke altijd op te zoeken. Maar dat maakt het dan ook eerlijke televisie. Ik ben gewoon mezelf. Maar ik moet eerlijk zeggen: ten opzichte van ‘Tomtesterom’ is dit echt vakantie voor mij. (lacht) Fysiek is ‘Reizen Waes’ echt niet zwaar, maar het is wel een ongelofelijk avontuur. Een héél mooi zelfs. Ik heb voor mijn vorige programma’s ook de halve wereld rondgereisd, maar nu heb ik toch écht wel een paar topreizen kunnen maken. Pitcairn bijvoorbeeld, een afgelegen eiland met slechts vijftig inwoners. Daar ga ik nooit meer geraken.’

Hoe is het overigens met de buikspieren gesteld?

Waes: ‘Goed. (lacht) In de pers wordt dat natuurlijk allemaal wat uitvergroot, maar alles is terug in orde nu. (Waes scheurde tijdens de voorbereidingen van ‘Wauters vs Waes’ een van zijn buikspieren, nvdr.) Al is Koen er volgens mij erger aan toe. We moeten nu nog zeven van de tien afleveringen opnemen en het is en blijft zwaar. It’s a long way, maar het komt allemaal wel goed... hoop ik.” (lacht)