Pieter-Paul De Vos over Kapitan Korsakov en hun nieuwe album 'Violence is the least of my priorities'.

Interview met Pieter-Paul De Vos over Kapitan Korsakov en hun nieuwe album 'Violence is the least of my priorities'.

We hebben er lang op moeten wachten, maar op vier november was hij er dan eindelijk: de nieuwe van Kapitan Korsakov, 'Physical violence is the least of my priorities'. De Gentse band maakt zo na vier jaar opnieuw zijn opwachting op het strijdtoneel. Over het hoe en waarom van de zaak hadden wij een gesprek met de frontman Pieter-Paul Devos in het Brusselse AB Café en om te beginnen vroegen we naar waarom het zo lang geduurd heeft vooraleer we getrakteerd werden op nieuw werk…

Pieter-Paul Devos: Het is nooit de bedoeling geweest om zo lang stil te zitten. We schreven als band gedurende die periode ook al voor Kapitan Korsakov, maar door de verschillende schema’s kwam het er gewoon niet van. Ik had het bijvoorbeeld druk met Raketkanon. Maar goed, uiteindelijk begint het dan toch weer te kriebelen en zijn we weer in gang geschoten. Met 'Physical violence is the least of my priorities' tot gevolg.

CuttingEdge: In die vier jaar wisselden jullie ook van drummer. Jij en Pieter Van Mullem zagen Jonas Van Den Bossche vertrekken en Bert Minnaert jullie vervoegen. Hoe liep dat?

PPDV: Verrassend vlot. Ik kende Bert al als drummer, maar was toch wat op mijn hoede. Maar dat bleek overbodig. Op het einde van onze vorige tour was hij er al bij en we vonden elkaar verrassend snel in het repetitiekot. We hebben sowieso geen vast systeem van nummers schrijven, dus hij was wel een frisse wind die ons deugd deed. Hij bracht alles in een stroomversnelling, deed ons weer goesting krijgen om weer naar buiten te komen als band.

CuttingEdge: En net als bij de laatste plaat van Raketkanon deed je hier beroep op de kunsten van Steve Albini. Waarom juist hij?

PPDV: Omdat je Albini inhuurt voor wat hij is. Bij hem moet je niet specifiek een sound vragen, je weet wat hij kan en wat hij doet. Hij moeit zich niet, heeft ook het album niet geproduceerd, maar opgenomen. En hij laat je klinken zoals je live klinkt. We hadden zeven dagen studiotijd voorzien, maar alles was rond na zes dagen. Hij zet het gewoon neer zoals het moet en dat wilden we.

CuttingEdge: Hoe kijken jullie zelf naar 'Physical violence is the least of my priorities'?

PPDV: Volgens ons is het onze beste plaat ooit, alsook de beste plaat die we nu konden maken. En voor minder zouden we het ook niet doen. We zijn geëvolueerd, wat je ook kan horen. Dat moet ook, want je niet ontwikkelen, dat brengt niets op, dat blijft niet interessant. Ik vergelijk het met praten, wie veel praat, die wordt vanzelf rad van tong. En wij hebben onze mond opengetrokken en zijn spitser geworden.

CuttingEdge: Op het podium ben je een losbol, iemand die de grenzen opzoekt, maar in het gewone leven moet dat niet vol te houden zijn. Van waar haal je de energie om telkens weer die persoon naar boven te halen op het podium?

PPDV: Je moet een zekere schroom overwinnen. Ik trek me op het podium niets aan van wat er rond me gebeurd, precies of ik verzink in mijn eigen wereldje. Het werkt bevrijdend, ik kan zijn wie ik wil, een persoon die daarom inderdaad niet gelijk is aan de kerel die ik thuis ben, maar evenzeer iemand die deel uitmaakt van mijn persoonlijkheid. Het is ook niet dat ik mijn podiumgedrag op voorhand helemaal uitdenk, het is meer iets van ‘go with the flow’, iets onberedeneerds dat gewoon gebeurt. 

CuttingEdge: 'stuff&such', de voorgaande plaat van Kapitan Korsakov, was een bont allegaartje van stijlen. Mogen we dat nu ook weer verwachten? En mogen we, gezien het eerder linkse imago van Kapitan Korsakov, ook politiek getinte teksten verwachten, nu de wereld ingrijpend veranderd is de laatste vier jaar?

PPDV: Wij gaan nooit een politiek geïnspireerde band worden zoals Bob Dylan bijvoorbeeld dat wel is. Maar dat neemt niet weg dat wij niet blind zijn voor de wereld. Wij halen onze inspiratie uit wat we rondom ons zien, niet alleen muziek, maar ook andere media. We kijken rond, 360 graden, en filteren onze inspiratie daaruit. Dan sluipt daar natuurlijk ook een mening in, al komt die minder prominent naar voor. Ik laat mijn teksten liever vrij voor interpretatie, dat de luisteraar er mee aan de slag kan. Dat kan nu ook, in tegenstelling tot bij Raketkanon. Ik kan mijn stem nu ook echt weer gebruiken om op een andere, traditionelere manier te communiceren met mijn publiek. Ik zet ze hoogstens ergens een weg op, de rest is aan hen.

En wat de muziek betreft, ook op 'Physical violence is the least of my priorities' surfen we weer tussen genres. Rock, ballads, noem maar op. Ik ben vooral een sucker voor een goeie melodie, en dat komt ook in ons werk naar voor. Kapitan Korsakov is geen band die slechts één genre speelt of aan crowdpleasing doet. We doen ons eigen zin, het belangrijkste is dat wij tevreden zijn met het resultaat. En we hopen dat onderweg het publiek het ook oppikt, dat spreekt voor zich.

CuttingEdge: Bij een nieuw album hoort ook vaak een tour, maar die beperkt zich voorlopig tot hoofdzakelijk een releaseshow in Gent op 26 november. Zijn er nog verdere plannen?

PPDV: In het voorjaar van 2017 zouden we een clubtour op poten zetten, maar op dit moment hebben we besloten om als groep te focussen op onze try-outs en de releaseshow. Daarna zien we wel verder wat 2017 en zijn festivalzomer ons brengt.