Lucius

Interview met Lucius

Met hun tweede worp ‘Good grief’ weet Lucius uit New York de wrange nasmaak van kommer en kwel uit te wissen. Meer nog, in duistere momenten zit positieve energie en de fundering voor krachtige songs. Het vijftal, gebouwd rond hartsvriendinnen Jess Wolfe en Holly Laessig, zal zonder rem zijn ziel voor je ontleden in stevige popsongs. Wat blijkt: verdriet en geluk hebben elkaar nodig.

Welke song van ‘Good grief’ treft jullie het hardst?

Jess: Zeker ‘Gone insane’. Zowel tijdens het schrijven als gedurende de opnames werden we emotioneel het hardst geraakt. Ook live zal het een grote weerslag geven.

Holly: Net voor we de song opnamen, hadden ik en Holly een serieuze ruzie, wat op zich al heel uitzonderlijk voorkomt. De energie die daaruit voortkwam, hoor je in de song. Zoals het gehuil en het geschreeuw op het einde, beide kwamen spontaan tot stand in de studio toen we het nummer opnamen. Dat is wat we wilden bereiken met het album: kracht vinden in moeilijke situaties.

Jess: De reden dat het album ‘Good grief’ heet, is omdat we pogen ons verdriet te omarmen. Je moet ook het goede binnen de duisternis kunnen vinden. Vele songs waren moeilijk te schrijven en in te zingen doordat ze een waaier aan uiteenlopende gevoelens bevatten. We hebben zeker niet in elke situatie dezelfde gevoelens. Men ziet ons soms te vaak aan als dezelfde persoon, maar omdat we zo veel tijd samen spenderen aan elkaars zijde, delen we uiteraard alle emoties met elkaar. We lenen onze perspectieven aan elkaar uit en zijn zo in staat onze gevoelens samen te uiten als één persoon. Dat maakt ons schrijverspartnerschap zo uniek.

Wie is de donkere schim op de cover?

Holly: Het is wie of wat je je ook maar wilt inbeelden: een persoon, de duisternis of een gevoel. Soms moet je pijn ervaren om je geluk echt te beseffen, daarom is het nodig om je verdriet te omhelzen. Je kan het ook zien als je blijven vastklampen aan iemand die er niet meer is of aan een persoon aan wie je je eigenlijk niet meer hoort vast te klampen.

Jess: Ieder ervaart moeilijkheden in het leven, maar niet iedereen weet hoe ermee om te gaan. Je rotslecht voelen is absoluut geen probleem.

Holly: Bovendien gaan de emoties binnen een song niet per se van ons uit, ze kunnen op iedereen van toepassing zijn. Als je beslommeringen van de ander samen bespreekt, leer je jezelf kennen.

 Discussiëren jullie vaak over wie of wat jullie aan de wereld willen tonen?

Jess: Veel van onze teksten gaan over persoonlijke ervaringen. We vertellen niets wat we niet in het dagelijkse leven zouden doen.

Holly: Ik verwacht ook niet dat iemand naar onze songs luistert en denkt: 'Mijn God, ze moet erg bezorgd zijn dat anderen denken dat ze gek is.' Iedereen heeft momenten van krankzinnigheid en zinloosheid. Dat is nu eenmaal het leven. Omdat we artiesten zijn, hebben wij daartoe toegang.  Ons leven is gebouwd rond kwetsbaarheid en eerlijkheid en anderen daar toegang toe geven.

Een song die minder persoonlijk is, is dan moeilijker live te brengen?

Holly: Absoluut. We beginnen nu aan de tour voor ‘Good grief’. Ik ben er zeker van dat vele songs zullen veranderen en ons anders zullen laten voelen, in een goede en slechte manier, zeker nadat we ze vijftig keer gespeeld hebben.

Jess: De plaat is nog nieuw, dus nu gaan we er ons nog aan vasthechten (lacht). Natuurlijk verandert er veel in ons leven, maar wanneer we iets creëren, ontstaat het altijd vanuit een welbepaalde plaats op een welbepaald moment. Het album ‘Wildewoman’ zou nu ongetwijfeld anders klinken. Dat was hoe we toen waren en hoe we ons toen voelden, geschreven met de woorden die we toen kozen om ons uit te drukken, maar nadat we het album al die keren hebben gespeeld, verandert de betekenis die je eraan geeft. Van sommige songs krijg je meer dan genoeg en zou je willen dat de lyrics meer konden evolueren.

Durven jullie die songs nog veranderen?

Holly: Neen, ik ken niemand die dat doet, maar het zou wel erg interessant zijn.

Jess: Heel verwarrend (lacht). Op een optreden hoop je toch dat iedereen met je meezingt.

Jullie shows zijn erg energiek geladen. Hoe pompen jullie je iedere keer opnieuw op?

Holly: Voor ons is dat een makkie, daarom zijn we nu eenmaal performers.

Jess: Onze vorige tour heeft ons danig uitgeput. Meer dan 200 optredens afwerken is niet mis, maar het geven van een optreden is de trigger die je aanzet en waarvoor je alles overhebt. Zo veel interessante mensen komen je bekijken en bovendien de songs meezingen. Op dat moment moet je je volledig geven.

Holly: Je voelt de energie van het publiek, die je dan weer voorziet van eigen energie. Dat moment van overdracht is ongetwijfeld het beste wat je kan meemaken. We zijn nu ook meer ervaren, we weten hoe we energie in een album moeten steken en dat kan je zeker horen op ‘Good grief’.

Hebben jullie goede herinneringen aan jullie vorige passage in België?

Holly: Zeker, we hebben goede herinneringen aan de Botanique. Die zaal is zo speciaal in die ronde vorm en de hoogte geeft de sound een geweldig echo-effect. Wist je trouwens dat de cover van ‘Wildewoman’ gemaakt werd door de Belgische kunstenares Evelyne Axell? Haar zoon kwam naar het optreden en we kregen toen de mogelijkheid hem te ontmoeten. Dat was een heel speciaal moment.

Jess: We houden van Belgische popart. Onze inspiratie voor de hoes van ‘Good grief’ haalden we bij Marcel Mariën, een surrealist uit de late jaren zestig. Kunst heeft een grote invloed op ons. We houden van de vrijheid om over een bepaald werk een eigen gevoel te creëren.