Life of Agony over 'A place where there's no pain'

Interview met Life of Agony over 'A place where there's no pain'

Wanneer grote gespierde mannen vol tattoos 'Mina, Mina!' roepen

Het is zover! Na twaalf jaar komt Life of Agony nog eens op de proppen met een nieuw album: 'A place where there's no more pain'. De plaat verschijnt op vrijdag 28 april en werd door verschillende toonaangevende magazines al aangekondigd als een van de meest veelbelovende metalplaten van 2017. Samen met de turbulente geschiedenis van Life of Agony (enkele jaren geleden onderging de toenmalige zanger een geslachtsverandering en werd hij Mina Caputo, nu frontvrouw van de band), was dit een uitstekende reden om gitarist Joey Z op te bellen in zijn thuis in Brooklyn.

CE: Gefeliciteerd met het nieuwe album! De plaat komt er opnieuw na een lange opnamestilte, net als bij de vorige plaat die er kwam na acht jaar stilte. Wat doe jij zoal in de tussentijd, wanneer Life of Agony niet actief is?

Ik ben zelf ook producer en opname-engineer, maar Life of Agony is sinds het 'Broken valley' album (in 2005, nvdr) actief gebleven. Er zijn wel steeds ups en downs geweest, maar in het algemeen waren we nog actief op shows en dergelijke. Tussen het touren door heb ik ook veel producties gemaakt voor andere bands. Daar hou ik enorm van! Het houdt me creatief en into muziek. Bovendien maak ik ook deel uit van een andere groep, Zire's War, als gitarist/zanger. Wij zijn ook bezig met nieuwe opnames, die ik ook graag zou uitbrengen na het album van Life of Agony. Ik hou immers van echte heavy, heavy muziek en ik wou ook iets in dat genre doen.

CE: Dus je werkt ook als producer. Heb je het 'A place where there's no pain' ook zelf geproducet dan?

We zijn als band overeengekomen dat het beter zou zijn om een co-producer onder de arm te nemen. Dat is Matt Brown geworden: hij speelt ook gitaar bij A Pale Horse Named Death, de andere band van onze drummer Sal Abruscato. Matt heeft ook voor hen platen geproduceerd.

Aanvankelijk kwam Mina met het idee om iemand anders aan te nemen, zodat ik me ten volle kon concentreren op de gitaren. Dat is ook heel goed uitgedraaid zo, Matt kon ons echt tot het uiterste pushen, hij hield de juiste klank vast en was erg belangrijk voor hoe de plaat er uiteindelijk uitzag.

CE: Gaf dat geen problemen, werken met een andere producer als je dat zelf normaal doet?

Neen, het was helemaal niet moeilijk. We kennen Matt al langer en hij is een vriend van de band. Het voelde dus heel natuurlijk om met hem te werken en zijn productievaardigheden zijn ook erg straf. We hebben veel geleerd van elkaar, ik bedoel, ik leerde veel van hem en denk graag dat ik hem ook enkele dingen heb bijgebracht! (lacht)

CE: De nieuwe plaat werd al aangekondigd als een van de metalplaten uit 2017 waar het meest naar zal worden uitgekeken. Een makkelijke vraag nu: hoe voel je je daarbij?

Haha, het is natuurlijk geweldig om zulke fantastische dingen te horen over je eigen werk. We zijn ook erg opgewonden over deze plaat, die we als een van onze beste releases beschouwen. Het gebeurt maar zelden dat een band een opname afrond en achteraf denkt: 'Wauw, dit was exact wat we wilden bereiken'. We zijn er heel trots op.

CE: Dat klinkt alsof alles vanzelf is gekomen bij de opnames. Heeft het maken dan lang geduurd?

Eigenlijk wel! Eens begonnen duurde het ongeveer achttien maanden om het album op te nemen. De meeste vertragingen werden veroorzaakt door onze agenda's: we hebben allemaal immers families en kinderen en vrije momenten vinden is niet makkelijk. We hebben de plaat ook opgenomen in verschillende studio's in de omgeving van New York. Mijn eigen studio in Brooklyn was er een van, maar we gebruikten ook studio's in New Jersey enzovoort.

CE: Waarover gaat de nieuwe plaat volgens jou?

Mensen overal ter wereld hebben dezelfde gevoelens, frustraties en persoonlijke problemen. Met deze opname willen we mensen tonen dat wij hen begrijpen en hetzelfde voelen als zij. We proberen een soort safe room te bouwen voor mensen met die gedeelde frustraties, angsten en strubbelingen.

CE: Er is duidelijk veel veranderd tussen 2005 en nu. Was het moeilijk voor jou om met de geslachtsverandering van Mina om te gaan?

Neen, helemaal niet. Weet je, wij zijn ook familie, Mina en ik. Echte familie, zij is mijn nicht. Mijn moeder en Mina's vader zijn broer en zus. Haar beide ouders zijn overleden en ik ben samen met Mina opgegroeid, we waren als broer en zus. Dat is ook waarom ik al lang voor de rest van de wereld wist van haar transformatie. Van jongs af aan was Mina anders. Dat is ook waarom, wanneer Keith nog bij de band hoorde, hij zich slechts voor de helft gaf. Hij voelde zich niet goed met zichzelf op het podium, hij voelde zich iemand die hij niet was. Dat is een lange tijd erg moeilijk geweest voor Mina.

Nu zij de transformatie heeft gehad, voelt ze zich vrij en is ze 100% geëngageerd met de band en met alles waarmee ze zich bezig houdt. Ze kan nu zichzelf zijn en de band ervaren zoals ze altijd al wou. Dit heeft een erg positieve impact gehad op de rest van ons. Life of Agony is nu sterker en krachtiger dan ooit. Er is meer ruimte voor vriendschap en humor.

CE: Dat is ook te horen op het album: Mina klink veel energieker! Al deze veranderingen, waren zij een soort voedingsbodem voor de nieuwe plaat?

Om eerlijk te zijn was het niet de directe reden waarom we terug samenkwamen. Het zit zo: we kwamen terug samen omdat we aanbiedingen kregen om shows te gaan spelen. In 2014 kregen we een voorstel om op Alcatraz Festival (in Kortrijk, nvdr) te gaan spelen. Onze agent contacteerde eerst Mina en zij richtte de vraag naar ons: 'Wat vinden jullie ervan?'

Na heel wat heen en weer getelefoneer, kwamen we tot een besluit: 'Let's do this!' Iedereen zat op dezelfde golflengte en we gingen er heen als een hechte band. Het was een geweldige show, met oude en best-of-nummers en het publiek reageerde fantastisch. Achteraf deden we nog andere optredens en festivals aan en de toeschouwers bleven op dezelfde fantastische manier reageren met positieve feedback over de band. Zelfs grote gespierde mannen vol tattoos schreeuwden 'Mina, Mina!'. De energie hieruit werd steeds groter voor ons en leidde uiteindelijk tot de nieuwe plaat.

CE: Heb jij persoonlijk een favoriet nummer op 'A place where there's no more pain'?

Ik blijf van gedachten veranderen! (lacht) Ik hou van het album als geheel, elke song heeft wel een betekenis. Enkele liedjes steken er wel bovenuit voor mij, zoals 'Dead speak kindly' en 'A new low'. Ook de groove in 'Right this wrong' is subliem. Het was heel fijn om deze track op te nemen op gitaar door de oldskool Life of Agony sound die ik erin wou. Mijn mening blijft veranderen elke keer ik naar de plaat luister!

CE: Het opvallendste nummer is ook het laatste, 'Little spots of you': een erg stil en intens einde van het album. Waar gaat dit over?

Inderdaad! Mina schreef dit nummer helemaal zelf. Ik denk dat je het op zoveel verschillende manieren kunt interpreteren. Voor mij gaat het over Mina die graaft in haar verleden en teruggaat naar haar ouders. Ik denk ook dat het veel te maken heeft met onze fans en mensen die worstelen met zelfmoordgedachten. Helemaal in de stijl van de 'River runs red' periode. Dit nummer is gewoon zo ontstellend, maar tegelijk zo goed. Het weekt veel emoties los en is eigenlijk ook een van mijn favorieten!

CE: Voor dit album hebben jullie getekend bij Napalm Records, ook een grote speler in de metalwereld. Wat vind jij zo goed aan dit label?

We werken perfect samen als team, de band en de mensen van Napalm. Wanneer je een goed label aan je zijde krijgt, voel je dat ook. Ze werken heel hard met ons samen en maakten de verstandige keuze om ons niet te storen tijdens het proces van schrijven en opnemen. Ze zeiden gewoon: 'We hebben een contract getekend, maak nu een plaat voor ons!' en daarna hoorden we ze niet meer totdat de opname klaar was. Momenteel werken we ook goed samen en staan we 24/7 in contact, rechtstreeks met het label. Het is een beetje zoals vroeger, wanneer bands en labels nog perfect samen hoorden en -werkten.

CE: De plaat komt deze vrijdag (28 april) uit. Daarna begint jullie tournee in Amerika en Europa. Jullie doen ook ons land aan, opnieuw op het Alcatraz Festival (11 - 13 augustus). Dat was ook de eerste show na Mina's transformatie, heeft België nu een speciale betekenis voor jullie?

Niet te geloven dat het al drie jaar geleden is! België heeft absoluut een speciale betekenis voor ons. Dat wisten we al op voorhand en ook nu we deze show hebben geboekt. We kijken er heel erg naar uit om terug te keren naar Alcatraz. Niet in het minst door de respons die we hier drie jaar geleden kregen van het publiek. We willen die mensen heel graag terugzien om hen de nieuwe songs voor te stellen zodat ze ook zelf zien en horen waar zij een deel van hebben uitgemaakt. Zij hadden een grote impact op de verderzetting van de band.

Als de respons van dat publiek in 2014 niet zo goed was geweest, dan hadden de dingen misschien wel anders uitgepakt. Ze mogen dus gerust weten dat we heel opgewonden zijn om er opnieuw op te treden en uiteraard brengen we ook nog onze oude nummers! We willen fans de kans geven om de nieuwe plaat eerst te beluisteren.

CE: Veel succes met de nieuwe plaat en we hopen jullie te treffen op Alcatraz!

Absoluut, we kijken er ook naar uit!