I Am Oak

Interview met I Am Oak

Dat het tegenwoordig goed gaat met I Am Oak, is een understatement. Met reeds twee albums op de teller en heel Nederland en al een groot deel van Duitsland dat voor hun voeten ligt, mogen ze niet klagen. Maar nu gaat ook België er aan moeten geloven. Nu hun langspelers ook bij ons te krijgen zijn, en ze aan het nadenken zijn om ook in België te gaan touren, namen wij van de gelegenheid gebruik om te spreken met bezieler achter de band, Thijs Kuijken.

Laat ons beginnen bij het begin. Waar komt de naam I Am Oak precies vandaan? Een vraag die jullie wellicht al enkele tientallen keren hebben moeten beantwoorden, maar niet onbelangrijk aangezien jullie nog niet tot amper bekend zijn in België.

Thijs Kuijken: I Am Oak is afgeleid van het dorpje waar ik geboren en getogen ben, ergens in Noord-Brabant en tevens vlakbij de Belgische grens, genaamd Bergeijk. En waarom ik daarvoor gekozen heb is ook eenvoudig. Zelf ben ik van mening dat waar je opgroeit, bepaalt hoe je wordt in de toekomst. En I Am Oak is nu eenmaal wat de toekomst van vroeger mij gebracht heeft.

Over de Belgische markt gesproken: hebben jullie nog plannen om België te veroveren? Nu jullie doorheen Duitsland trekken, mag België niet vergeten worden, lijkt me.

Kuijken: We hebben al een aantal keren in België gespeeld. Onlangs speelden we ook nog op het Glimps festival in Gent. En ook in Hasselt hebben we reeds enkele shows gegeven. Maar eigenlijk is er ook geen reden waarom we nu wel concreet touren door Duitsland en niet door België. We zouden er wel best verandering in brengen binnenkort, nu ook de plaat uitgebracht is bij onze noorderburen, de Belgen dus.

In origine is I Am Oak een soloproject, maar toch is het vijf hoofden tellende band. Niet evident lijkt me. Hoe verloopt dan jullie creatief proces?

Kuijken: Vroeger was I Am Oak alleen maar een soloproject, en deed ik alles zelf. Van de nummers schrijven, tot de melodieën verzinnen en ze inspelen. Nu, enkele jaren later, is dat een ander paar mouwen. We zijn ondertussen met vijf en iedereen is onderling al vertrouwd met elkaar. Dat je vervolgens op andere mensen gaat vertrouwen, is een logisch vervolg. Het is vreemd, maar tegelijkertijd ook heel verrijkend. Je creëert automatisch een nieuwe(re) sound. Maar voor alle duidelijkheid: op Oasem heb ik alles nog zelf ingespeeld. Maar vanaf de volgende release nemen we alles met vijf op.

Toen ik 'Oasem' voor het eerst hoorde, viel me meteen één zaak op. Het album is één geheel, dus geen losse singles. Het lijkt wel een conceptalbum.

Kuiken: Klopt, het is praktisch dezelfde aanpak als Joanna Newsom dat doet met haar albums. En dan nog specifieker haar worp uit 2006 Ys. Net als bij dat album is 'Oasem' één overkoepelend geheel. Het is een verhaal van het ene naar het andere punt.

En welk verhaal vertelt 'Oasem' dan?

Kuijken: Oasem is één grote zoektocht, die ik zelf persoonlijk heb meegemaakt. Het is een weg van de ene naar de andere horizon, en die probeer ik dan te verbreden. Misschien moet ik het anders zeggen. Het is een bezinning. Na het eerste album van I Am Oak ben ik gestopt met studeren en heb ik alles op mijn muzikale carrière gezet. Een heel intensieve beslissing, maar daar is dus 'Oasem' uit voortgekomen.

In welk opzicht verschilt het met jullie debuut? En hoe zijn jullie als band doorheen de jaren geëvolueerd naar waar jullie nu staan?

Kuijken: Naast een naar eigen zeggen ruimere sound, denk ik dat er niet zoveel verschilt tussen het eerste en het tweede album. 'Oasem' is het logische vervolg van voorheen. Het verhaal wat ik in 'Oasem' vertel, is een vervolg op 'On claws'. Gewoon omdat ik zelf alle teksten uit persoonlijke gebeurtenissen schrijf. En dus volg ik bijna altijd de chronologie van mijn leven. Het is als de albums van Bill Calahan, om het kort samen te vatten.

Als we het dan toch over invloeden en ook wel ontdekkingen hebben: wat zijn jullie ontdekkingen van 2011? Of misschien al van 2012?

Kuijken: Eerlijk? Ik heb niet zoveel nieuwe muziek ontdekt afgelopen jaar. Omdat ik bijna altijd bezig ben met I Am Oak, maak ik eerst zelf de muziek waar ik nood aan heb. Daarna kom ik pas terecht bij artiesten die daar het nauwst mee aansluiten. Dus op bepaalde momenten ontdek ik niets, en op andere weet ik niet waar te beginnen.

Voor 2012 daarentegen heb ik vooral hoge verwachtingen van Luik en The Secret Love Parade. Twee Nederlandse groepen waar ik samen bij op Snowstar Records zit. En dat ik daar dan veel sneller mee in aanraking kom, is logisch.

Hoe staan jullie als relatief beginnende band ten opzichte van de crisis in de muziekindustrie? Ik vraag het omdat jullie regelmatig speciale releases uitbrengen. Met nu de 7" vinyl die jullie meenemen op tournee.

Kuijken: Die zaken brengen we zeker niet uit noodzaak uit. Het is niet dat die speciale releases meer verkopen dan de reguliere albums. Maar waarom we ze toch uitbrengen? Dat heeft twee redenen. Enerzijds is het budgetair een verplichting. Grotekse bedoeningen kunnen we (nog) niet aan meedoen. Anderzijds komt uit deze do-it-yourself houding een extra creatief proces op gang.

Echter schaadt de crisis ons niet, om het zo te zeggen. Het publiek dat naar singer-songwriters luistert is voor het grootste deel één dat bestaat uit liefhebbers. En dat staat volgens mij gelijk met kopers.

Om af te sluiten het volgende: tegenwoordig is het blijkbaar populair om aan artiesten te vragen wat hun Spinal Tap moment is. Wat is dat van jullie?

Kuijken: Dat valt wel mee, denk ik. Er gaat eigenlijk opvallend weinig fout tijdens optredens, of in de band op zich. Het ergste dat we meegemaakt hebben, is dat de stroom is uitgevallen toen we op het podium stonden. Maar of dat nu echt zo erg is, dat weet ik niet.