"Een stukje nostalgie": De cast van 'Bevergem'

Interview met "Een stukje nostalgie": De cast van 'Bevergem'

Zes jaar werkte Bart Vanneste a.k.a. Freddy De Vadder aan 'Bevergem'. Een absurde reeks over een fictief West-Vlaams dorpje met typisch Vlaamse inwoners, elk met hun kleine kantjes. Vanavond wordt de laatste aflevering uitgezonden op Canvas, maar Cutting Edge keek zondag al samen met de cast naar de ontknoping.


Bart Vanneste

"Ik ben de initiatiefnemer van 'Bevergem', maar het is een project van vele mensen. Dries, Wannes, Piet, Gilles,... allemaal hebben ze hun steentje bijgedragen. Ik functioneer optimaal in een team, ook voor mijn eigen shows. Dankzij het teamwerk heeft 'Bevergem' de vorm gekregen die het nu heeft en daar ben ik heel blij om.

"Ik zocht een regisseur die tijd wou vrijmaken voor ons. Niet even snel tussendoor. Die regisseur hebben we gevonden in Gilles (Coulier, red.). Hij vond het zelf ook belangrijk om mee te schrijven en had ontzettend veel zin om in het project te duiken. De regisseur bepaalt het spel. Hij behoudt het overzicht. Gilles is een hele goede acteursregisseur. Twee maanden voor de opnames raakte ik in paniek, dat ik het niet zou kunnen. Maar Gilles zei: “Bart, ge hebt een megamuile, gebruikt die.” Hij zou wel iets zeggen als ik het niet goed deed. Maar hij zei raar genoeg bijna niets en ik vertrouwde hem volledig.

"'Bevergem' is ook een stukje nostalgie. We zijn allemaal ergens in West-Vlaanderen opgegroeid, al zijn sommigen daarna weggetrokken naar Gent of Antwerpen."

Gilles Coulier

"Ik vind het als regisseur belangrijk om mee te schrijven. Je ervaart het verhaal dan van binnenuit en kunt er wat van je eigenheid instoppen. 'Bevergem' is eigenlijk een maatschappijkritiek op de kleine dorpen en de mensen die in die dorpen wonen. Ze verwerven een eigen status en die willen ze niet meer afgeven. Dat is ook het enige wat belangrijk is, die status in het dorp. Alleen kunnen ze enkel in dat dorp die status waarmaken. Eens daarbuiten, valt het als een kaartenhuis in elkaar. Vanuit dat kleine dorp kan je dan een wereldproblematiek aankaarten. We merken op internationale televisiebeurzen dat men die thema’s ook daar herkent. Door het hyperlokale wordt het net universeel.

"We hebben een klein verhaal: Freddy komt in Bevergem wonen, en de vraag is: waarom? Maar in essentie is 'Bevergem' een personagegerichte reeks, destijds uitgewerkt door iedere acteur zelf. Dat maakt 'Bevergem' wel uniek. Normaal wordt een reeks geschreven en worden nadien de personages gecast. Maar hier ontstond het verhaal net uit de personages, en de vier scenaristen spelen zelf mee in de reeks. Waardoor het een totaal andere manier van werken was. De onervaren acteurs smeten zich gewoon in die scenes naar hun eigen aanvoelen terwijl de ervaren acteurs soms terugvielen op hun trucs. En als regisseur is het wel eens een luxe om met die onbevlogenheid te kunnen werken."

Piet De Praitere

"Ik heb het hele proces naar 'Bevergem' van heel kortbij meegemaakt omdat ik Bart al meer dan twintig jaar ken. Het plan voor 'Bevergem' zat al heel lang in zijn hoofd en als ik hem zag werd daar af en toe over gesproken. Met de komst van Gilles en Dries (Heyneman, red.) werd het plots heel concreet en zijn we gestructureerder aan de reeks beginnen werken.

"Het is fijn dat 'Bevergem' echt vanuit de buik, vanuit de goesting is ontstaan. Tijdens een van de brainstormweekends vroeg Bart bijvoorbeeld aan iedereen om zijn eigen personage uit te werken. We hadden een richting qua verhaallijn, maar iedereen mocht aan de slag met zijn eigen rol. Het leuke aan Claude vond ik zijn twee gezichten. Enerzijds zijn volkse vastberadenheid als OCMW-voorzitter en anderzijds de serieuze, bijna angstige Claude tegenover alfamannetjes als Amar en Freddy. In de opnames zaten die scènes soms net na elkaar. Niet evident om dan snel te switchen."

Dries Heyneman

"Ik hou wel van underdogs en ik wou eens testen hoe extreem dat zou kunnen. Kurt is echt een vleesgeworden loser. Altijd beschermd onder de vleugels van zijn moeder, maar wanneer ze overlijdt is hij een gemakkelijke prooi voor heel Bevergem. Hij kan wat moeilijk omgaan met zijn nieuw verworven vrijheid. Hij ontspoort compleet in de laatste afleveringen, totaal buiten zijn wil om, maar toch behoudt je een soort sympathie voor hem. Hij krijgt constant slagen en iedereen zit te wachten tot hij iets doet. Ofwel pleegt hij zelfmoord, ofwel knalt hij heel Bevergem af. Kurt wil in feite gewoon respect en met rust gelaten worden.

"Psychologisch interesseerde mij het moment wanneer pestgedrag iemand te veel wordt. De reactie van de gepeste daarna is meestal totaal buiten proportie, waardoor hij nog minder respect krijgt. Het tragische aan zo’n figuur is dat ze nooit of te nimmer zullen winnen. Niet makkelijk om te spelen als niet-acteur. Maar ik heb gewoon al dat pestgedrag heel persoonlijk genomen, waardoor ik een natuurlijke reactie krijg. En desondanks blijven de kijkers hem sympathiek vinden."

Wim Willaert

"Ik wou twee accenten leggen. Ik heb een jeugdherinnering van iemand die de “r” niet kon uitspreken en dat greep mij zodanig aan dat ik dat na een tijdje ook kon. Dat wou ik ooit eens gebruiken voor een rol. En twee, ik denk dat dat nog amper gedaan is in televisie of film, een doodsaai personage. Een mens die babbelt, maar waar je echt niet naar kunt blijven luisteren.

"Het scenario heeft duidelijk de hand van stand-up comedy, enorm straf wat die gasten hebben geschreven. Humor, maar echt to the point. Eens we draaiden heb ik als acteur wat tips gegeven om het scenario speelbaar te maken. Wat ze allemaal fantastisch hebben gedaan, ondanks beperkte tot geen acteerervaring. Mijn eerste scenes met Dries Heyneman in de krantenwinkel, gelachen dat wij hebben. Precies omdat we voelden dat we kloeft op ons personage zaten. De magie was er."

Ann Tuts

"Ik kreeg heel veel nieuwe impulsen, al die stand-up comedians, West-Vlaams spreken. Ik heb heel lang lachbandcomedy gedaan, maar dit is toch een ander soort. Het werd allemaal veel minimalistischer qua stijl. De situaties waarin je speelt zijn al absurd genoeg, waardoor je zelf niet nog absurder moet spelen.

"Ik ben in West-Vlaanderen geboren en tot mijn achttiende blijven wonen. Maar zodra ik kon, heb ik mijn vleugels uitgeslagen. Ik heb zowat overal gezeten, maar het West-Vlaams is altijd blijven zitten. Het was echt thuiskomen, aangezien de belangrijkste sets op driehonderd meter van mijn ouderlijk huis lagen. Ik ben dus een paar keer in mijn tienerkamer gaan slapen. Heel bevreemdend.

"Zelf heb ik er nooit aan getwijfeld dat ik vanonder dat personage van Doortje uit zou geraken. En qua timing is het perfect. Door de stabiliteit die 'De Kampioenen' gaf heb ik daarbuiten kunnen doen wat ik wou. Ik heb een tijdje in Londen gewoond, ik heb mijn kinderen kunnen opvoeden. Nu slaan zij zelf hun vleugels uit en is het ook voor mij een kans om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Dan is het extra fijn dat ze mij ook willen voor die andere rollen."

Zouden jullie zelf in Bevergem willen wonen?

Gilles Coulier: "Ik ben opgegroeid in Varsenare, een klein West-Vlaams dorpje, maar ik had daar niet kunnen blijven wonen. Voor de reeks was het wel de ideale voedingsbodem, het is Vlaams cultureel erfgoed. Door mijn jeugd in zo’n dorpje had ik ook wel voeling met die context."

Bart Vanneste: "Ja, als het niet te ver van Gent ligt. Eigenlijk staat Bevergem symbool voor tal van Vlaamse dorpjes waar allemaal vreemde figuren met rare manieren wonen. Bevergem zou even goed New York kunnen zijn, voor mij is daar weinig verschil tussen."

Piet De Praitere: "Voor de streek allezins, maar ik twijfel over de mentaliteit. Ik heb nooit op de boerenbuiten gewoond, altijd in een stad. Misschien wel, maar ik zou wel moeten wennen aan het feit dat iedereen weet hoe je leeft. Dat iedereen je kent of wil kennen. Ik ervaar dat soms nu al in de stad."

Wim Willaert: "Ik heb nog in een soort Bevergem gewoond. Anderhalf jaar (schatert). Met allemaal van die buitenaardse wezens. Maar de realiteit overstijgt altijd de fictie. Je kunt die figuren zo zot niet verzinnen."

Dries Heyneman: "Ik zou daar niet kunnen wonen. Ik heb te veel impulsen nodig van de stad. De inwoners van Bevergem hebben zich erbij neergelegd dat dit het leven is. In extremis wachten die mensen nu al tot er een einde aan komt. Maar persoonlijk word ik nerveus als het te rustig is."

Ann Tuts: "Ik ben op mijn 18 jaar onder een kerktoren vertrokken en ik heb te veel van de wereld gezien om terug in zo’n belegen omgeving te leven waar heel veel jaloezie is. Ik beoordeel absoluut geen mensen die in hun geboortedorp blijven wonen, maar ik had te veel peper in mijn gat. Ik wilde weg van dat beschermende."

Er komt nog een 9de aflevering waarin een aantal raadsels worden opgehelderd. En daarnaast kan je binnenkort ook naar een optreden van de Bevergem Live Band gaan kijken. Een gelegenheidscombo onder leiding van Bart Vanneste met onder meer David Poltrock en Dirk Jans. Dit ten voordele van Music For Life.

 Foto's door: Jonas Demeulenaere