Cedric Muyres (Snowstar Records)

Interview met Cedric Muyres (Snowstar Records)

"Dit is allemaal nieuw voor me en dit is mijn kat en die houdt van mensen," waarschuwt Cedric Muyres ons wanneer we zijn living en werkkamer betreden. "Een platenlabel staat nu eenmaal zelf niet vaak in de spotlights. Laat staan de mensen die erachter zitten. Maar wil je thee? Knuffel gerust even met de kat en dan zet ik ondertussen het water op."

Wij: "Proost. Op je verjaardag en op het tienjarig jubileum van Snowstar Records."
Hij: "Schol. Ik heb wel geen taart, helaas."
Wij: "Wees gerust, thee maakt ons al gelukkig genoeg."
Hij: "Ter compensatie: misschien voorzie ik wel taart tijdens het grote feest de dertiende."

Het moet de hoogdag uit het tienjarig bestaan van het label zijn/worden: 13 december van dit jaar. Op die dag wordt Tivoli Oudegracht, de mooiste zaal van Utrecht, omgetoverd tot een Snowstar-familiefeest. "Ik weet nog goed dat ik het vijfjarig bestaan van mijn label vierde in dB’s in Utrecht. Toen was er honderd man aanwezig en de sfeer was uitstekend. Maar op dat moment had ik nooit kunnen denken dat ik dat nu zou overdoen in Tivoli Oudegracht voor mijn tiende verjaardag. Wist je dat er twaalfhonderd mensen binnen kunnen in Tivoli? Beangstigend en surrealistisch tegelijkertijd. Dat is gewoonweg het twaalfvoud. Hoewel ik natuurlijk nooit durf te hopen dat er ook zoveel mensen aanwezig zullen zijn."

Redenen zijn er anders wel genoeg om het tegendeel te beweren. Gedurende het verjaardagsfeest staan er optredens gepland van zo goed als alle artiesten die iets met Snowstar te maken hebben. En natuurlijk is Cedric daar zelf ook opgetogen over: "Al mijn paradepaardjes staan op het programma en er staan ook heel wat exclusieve dingen te gebeuren. I Am Oak zal zo zijn nieuwe album ‘Ols Songd’ spelen dat begin volgend jaar uitkomt. Maar ook Herrek komt nieuw werk presenteren. Daarnaast, en daarom niet minder belangrijk, komen ook Lost Bear, Bart van der Lee, Kim Janssen en Town Of Saints langs. Als kers op de taart is er ook een luistersessie van The World Of Dust en organiseren we een onafhankelijke labelmarkt in de Spiegelbar. Voor de late vogels hebben we ook nog een afterparty met dj-sets van onder andere mezelf en Kensington."

Allemaal heel mooi, maar hoe is het ooit tot dit kunnen uitgroeien?’
Muyres: "Ik heb zelf psychologie gestudeerd en had nooit de intentie om in de muziekindustrie te belanden. Het is me gewoon overkomen. Ik zat vroeger altijd wel in bandjes en ik was die typische gast in de band die altijd alles aan het regelen was. Ik regelde de optredens net als alle andere zakelijke dingen. Noem me gerust het manusje-van-alles."

"Snowstar zelf kwam pas veel later in beeld. Die naam heb ik verzonnen toen ik een jaar of vijftien was. Wanneer we jaren later met mijn toenmalig punk-rockbandje een album moesten uitbrengen dacht ik dat ik dat wel kon recycleren en die naam maar eens moest gaan gebruiken. Ik heb in die tien jaar wel verschillende keren ontzettend veel spijt gehad van die naamkeuze. Het is gewoon een stomme naam. Hoewel ik wel moet zeggen dat ik na al die tijd toch van die naam ben gaan houden omdat de inhoud belangrijker is geworden dan de verpakking."

"Een leuke anekdote in verband met de naam Snowstar was in 2009 toen Bart van der Lee zijn debuut bij ons wou uitbrengen. Hij weigerde toen het logo op het album te zetten omdat hij het zo lelijk vond. Hij is graficus van opleiding en vroeg of hij het logo mocht veranderen naar zijn eigen smaak. Sindsdien heb ik dat logo altijd behouden. Een hele verbetering kan ik je vertellen."

Maar tien jaar een platenlabel leiden levert natuurlijk nog wel meer leuke anekdotes op. Van kleine details tot zaken die heel het label hebben gevormd tot wat het nu geworden is. En daar is één rode lijn in terug te vinden: Snowstar is een familie. "Eentje waar ik fungeer als moeder en Thijs Kuijken (frontman I Am Oak, red) als vader," zegt Muyres met wat spot, "Thijs is een beetje een soort van A&R-manager van Snowstar geworden en eigenlijk hebben I Am Oak en Snowstar elkaar groot gemaakt. Of in ieder geval groter."

"Het is heus puzzelwerk, maar in alle releases kan je parallellen en overlappingen vinden. Zo is Luik ooit bij ons uitgebracht geweest omdat Thijs dat zo goed vond en hij wou dat absoluut bij Snowstar hebben. Het ging zelfs zo ver dat hij bij de releaseshow van zijn eigen plaat Luik verplicht als voorprogramma wilde hebben. Maar zo zijn er nog wel meer voorbeelden. Alle artiesten van Snowstar werken ook altijd mee aan elkaars platen. Zo maakte wederom Thijs de albumhoes van de laatste plaat van The Secret Love Parade en heeft Stefan Breuer van I Am Oak dan weer de plaat van Bart van der Lee geproduced en verzorgt de drummer van I Am Oak bijna altijd de mastering van alle Snowstar-releases. Maar het gaat nog verder: diezelfde Stefan is dan ook weer de man achter The Subhuman en The World Of Dust. Gerrit van Herrek zat eerst dan weer in Luik, etc..."

Gezellig en knus, maar hoe word je lid van deze familie?
Muyres: "Dat is nog altijd heel uiteenlopend. Town Of Saints heeft me bijvoorbeeld spontaan benadert en de vraag gesteld of ik interesse had. Nadat ik hun demo had gehoord heb ik ze dan live gezien tijdens Eurosonic en dat klonk verdorie echt goed. Dat is overigens één van de belangrijkste criteria van allemaal om bij de familie te kunnen: live uit de voeten kunnen. Een andere manier is dat ik de artiest contacteer en vraag of zij interesse hebben. Kim Janssen is daar een voorbeeld van. Ik wou met hem absoluut iets doen nadat zijn debuut eerst elders was uitgekomen en ben ik via-via met hem in contact gekomen. Maar ik moet het vooral zelf allemaal goed vinden. Omdat ik er zo intensief mee bezig ben moet ik zelf honderd procent achter het project staan."

"Ook moet het allemaal een beetje binnen het plaatje passen. Ik heb nooit voorgenomen dat we een specifieke sound moesten hebben als label en dat alle groepen daarin moesten passen, maar dat is ondertussen wel zo gevormd. Er zit een bepaalde stijlstempel op die je het beste kan omschrijven als alles tussen americana en singer-songwriter en folk zit. Niet dat daar niet van afgeweken kan worden, maar we gaan de extremen ook niet opzoeken. Een metalband zal zo geen meerwaarde voor ons kunnen bieden, maar wij ook niet voor hen."

Ondertussen gaat de telefoon.
Hij: "Het is de publisher, secondje!"
We wachten. Meerdere secondjes.
Hij: "Sorry daarvoor. Maar vergeet de taart, we maken er champagne van. De laatste single van Town Of Saints staat in de playlist van 3FM. Misschien moet ik de Ziggo Dome al gaan afhuren voor binnen vijf jaar."
Wij: "Het is je gegund."