Ward Verrijcken

De Hot Shots van Ward Verrijcken

Reist voor 'De rode loper' de grootste filmsterren achterna om hen aan de tand te voelen. Wij draaiden de rollen even om en vroegen Ward om zijn hot shots.

Boek
‘Underworld’, Don DeLillo

Sinds mijn studie Germaanse Talen lees ik enkel nog in het Engels (shit, dus tòch een meerwaardezoeker). En goedkope sensatie-schrijvelarij à la Dan Brown vind ik absolute gruwel. Boeken moeten iets vertellen, clever opgebouwd zijn, mij iets nieuws leren over het gebruik van taal. Ik was dan ook absoluut kapòt van het magnum opus van Don DeLillo: ‘Underworld’, onlangs verkozen tot het tweede beste werk in de Amerikaanse fictie van de laatste 25 jaar, net geklopt door ‘Beloved’ van Toni Morrison (ook geen prutser, ik geef het toe). ‘Underworld’ is een moeilijk en vuistdik maar o zo fantastisch boek over de laatste vijf decennia van de twintigste eeuw, waarin Amerika zowel het meest destructieve als het meest inspirerende land van de wereld bewijst te zijn. En tussendoor is het ook nog een schitterend familie-epos.

Films
'Rear window'

Alfred Hitchcock is en blijft de allergrootste. Niemand heeft ooit op zulke magistrale wijze de filmgrammatica beheerst: beelden die het verhaal perfect ondersteunen, becommentariëren, vooruitduwen. En ‘Rear Window’ is Hitchcocks ultieme meesterwerk: een film over kijken, (verkeerd) interpreteren en emotioneel reageren. Cinema over cinema, dus. En Hitch vergeet nooit dat hij zijn publiek moet entertainen, dus is ‘Rear Window’ in de eerste plaats een razend spannende thriller, met heerlijk ironische vertolkingen van James Stewart en Thelma Ritter, en met Grace Kelly op haar allermooist. Nòg een bewijs van Hitchcocks unieke talent: alleen hij wist Kelly’s ijskoude schoonheid om te toveren tot pure seks.
P.S.: mijn runner-up zou hier de resterende inhoud van mijn Hitchcock-box zijn, zo’n grote fan ben ik.

Muziek
'Funhouse', Pink

Op muziekvlak ben ik een nitwit. Klassieke piano gestudeerd tot mijn 18de, maar nooit in de ban geraakt van Bach. Tijdens mijn eerste professionele jaren altijd Studio Brussel moeten aanhoren op de redactie, maar nooit verliefd geworden op Nirvana. Ik kan wél geweldig melig worden van puur klinkende jazz, dus ik grossier wat in Jef Neve en José James tegenwoordig. En de perfecte combinatie van melodie en doorleefde teksten levert Pink, dus momenteel draai ik haar ‘Funhouse’ grijs. (Met name tracks (1) ‘So What’, (2) ‘Sober’ en (5) ‘Please Don’t Leave Me’.)

Games & Tech
'Uno'

Verraderlijk simpel kaartspel, met als doel je concurrenten zo schaamteloos mogelijk te treiteren door hen zoveel mogelijk kaarten te laten fretten, zoals dat heet. Wij spelen ook vaak de nòg snellere versie ‘Uno Vitesse’, een ware zenuwtest die kan leiden tot (a) algehele hilariteit, of (b) het definitief opblazen van je vriendschappen. But it’s SO worth it.

Radio & tv
'Battlestar Galactica'

Godzijdank bestaan er DVD-boxen: want de allerbeste televisie van de laatste jaren heeft in Vlaanderen niet eens het scherm gehaald. De update van ‘Battlestar Galactica’ wordt met elke aflevering sterker. Ik zit dan ook op hete kolen voor de release van het vierde en allerlaatste seizoen. Schitterend entertainment is het, dat heel snedige commentaar levert op de complexe Amerikaanse maatschappij met zijn vaak falende politiek: ik noem het vaak “’The West Wing’ in space”. En wanneer de scenaristen zo nu en dan onwaarschijnlijk mooie dialogen bedenken, wordt dat zelfs: “Shakespeare in space”.

Theater
'De sprookjes van koningin Fabiola'

Ik woon samen met een Belangrijk Beleidsmens van een high profile Cultureel Centrum en weet toch nìks van theater. Shame on me, daar zijn geen andere woorden voor. Mijn mooiste herinnering aan de performing arts bewaar ik aan de opvoering (in Mechelen? Antwerpen? Brussel? – géén idee) van ‘De Sprookjes van Koningin Fabiola’. En dan niet omdat Hare Koninklijke Hoogheid zo’n groot literair talent is -- wellicht kwam ze nooit verder dan karamellenverzen. Wél omdat Hare Doorluchtige Gekroondheid geheel onverwacht de voorstelling kwam bijwonen waar mijn zus en ik, hoop en al 7 en 8 jaar oud, een kaartje voor hadden bemachtigd. Nadien nog een praatje mogen slaan met Hare Hoogvaardige Gecoiffuurdheid. Dàt is pas memorabel theater.