Wake Wood

Bloederige rouwverwerking

‘Wake Wood’ begint met een bloederige moord op een klein meisje, die je op slag in een fanatische hondenliefhebber zal transformeren – ironisch gesproken dus. Na de dood van hun dochtertje, voorgenoemd klein meisje, verhuizen Patrick en Louise naar het plattelandsdorpje Wake Wood. Wanneer het hun nieuwe dorpelingen duidelijk wordt dat het koppel de dood van hun dochtertje niet kan loslaten, krijgen ze een uniek aanbod van hun nieuwe dorpsoverste (rol van een steeds betrouwbaar creepy Timothy Spall) ...

'Wake Wood' deed ons qua uitgangspunt enorm denken aan ‘Pet sematary’, al wil regisseur David Keating dit absoluut niet gezegd hebben. Hij heeft natuurlijk wel een punt. Leven na de dood is een standaard concept in vele horrorfilms. Desondanks toont de gore en algemene post mortem-sfeer van 'Wake Wood' veel overeenkomsten met voornoemde Stephen King verfilming. Rouwverwerking is immers een concept dat niet continu geëxploreerd wordt in films, laat staan op een non-psychologische, bloederige manier.

Hierin ligt zowel de sterkte als zwakte van 'Wake Wood'. Voor de filmliefhebber die graag bloed ziet vloeien, zal de prent vermoedelijk toereikend zijn, hoewel bepaalde aspecten, zoals de heidense aspecten van het dorp zelf, dreigender konden worden overgebracht. Het psychologische aspect raakt door deze focus op horror evenwel wat op de achtergrond. De hoofdpersonages worden dan wel gedreven door verdriet om de dood van hun dochter, maar naast het nemen van stupide beslissingen zie je ze hier amper mee omgaan. Dit laatste maakt dat hun motieven wat oppervlakkig overkomen en je als kijker nooit helemaal mee leeft zoals dit in sé wel mogelijk was geweest gezien het dramatische startpunt. Hoewel 'Wake Wood' niet slecht gemaakt is en in wezen geen slecht script noch slechte acteerprestaties telt, blijft het een gemiste kans.

Details Nu in de zalen
Regisseur: David Keating
Acteur: Timothy Spall
Jaar:
2011
Speelduur:
82 min.