Vanishing time : A boy who returned

Wat als je met je vriendjes het bos in trekt, een grot in kruipt, en daarna, wanneer je er weer uit klimt, je vriendjes vermist zijn? En dan wordt er eentje dood teruggevonden? En vervolgens liggen er van de andere een hoopje kleren op de stoep voor het huis van zijn ouders. En tot slot daagt er een man op die beweert het laatste vermiste vriendje te zijn, maar dan 15 jaar ouder?

Regisseur Tae-hwa Eom had de thrillerkaart kunnen trekken, maar kiest resoluut voor de fantasie. We krijgen het verhaal van vier vriendjes. Dat is Tae-hwa Eom's focus. Dat is zijn enige waarheid. Alles wordt quasi lineair vertelt, wat een potentiële spanningsboog ondermijnt. De kinderen en volwassenen spelen hun rollen geloofwaardig, maar het geheel wordt dusdanig traag en uitvoerig uit de doeken gedaan, dat zelfs de visuele flair waarmee alles in beeld wordt gebracht dit alles niet beklijvender kan maken.

Het resultaat is 'Vanishing time', een film die vertrekt vanuit een interessant concept, maar dit te stroperig en sentimenteel aanpakt en op die manier verzandt in een te lang uitgesponnen, uiterst matige film.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2016
Speelduur:
130 min.