Unspoken

'Stilte in beeld gebracht'

Fien Troch heeft iets met verlies en isolement. Zoveel is wel duidelijk na ‘Unspoken’, haar tweede en meteen ook haar beste film. Deze in het Frans gedraaide prent vertoont op het eerste gezicht veel gelijkenissen met Trochs eveneens intrigerende debuut ‘Een ander zijn geluk’. Een stukgereten gezin en verstoorde communicatie vormen opnieuw de basis van het verhaal. Maar wat nieuw is, zijn de radicale esthetische keuzes die Troch maakt voor deze film en haar definitief een plaats geven in het rijtje jonge beeldenstormers die dezer dagen de Vlaamse schermen onveilig maken.

‘Unspoken’ is het pijnlijke verhaal van twee gebroken mensen die elk op hun manier een onmetelijk verlies proberen goed te maken. Beetje bij beetje stelt Fien Troch haar gekwetste protagonisten voor, belastinginspecteur Lucas (Bruno Todeschini) en zijn vrouw Grace (Emmanuelle Devos). Vier jaar geleden verdween hun dochter Lisa. Sindsdien leven de twee als schimmen naast mekaar, zonder veel woorden te wisselen. Slechts mondjesmaat worden details vrijgegeven in een opeenvolging van schijnbaar losstaande scènes die toch een soort organische samenhang vertonen. Wanneer Brendan, een vroegere vriend van Lisa, op een dag op bezoek komt, worden oude wonden (die treffend gevisualiseerd worden door een scheur in het plafond) opengereten. Lucas krijgt in zijn dromen bezoek van zijn dochter, terwijl Grace op straat haar gezicht zoekt in dat van iedere voorbijganger.

De stiltes die Troch inlast, duren soms griezelig lang – de film heet niet voor niets ‘Unspoken’ –, maar ze missen allerminst hun effect: de pijn en de eenzaamheid van Grace en Lucas hangen in de lucht als stille donderwolken. Pas wanneer Lucas gestalkt wordt door een zwijgende beller, komt zijn verdriet naar buiten. Stilte haalt de essentie naar boven. Het is dan ook op kousenvoeten dat het lijden van Lucas en Grace zich steeds dieper onder je huid nestelt, om daar vervolgens nog lang te blijven nasmeulen. Af en toe wordt de stilte ingeruild voor een spaarzaam gebruikte maar intrigerende soundtrack.

Maar een film zou geen film zijn als we hun isolement niet ook op het beeld te zien kregen. Deze keer niet, zoals in ‘Een ander zijn Geluk’, door strakke kaders en kille leegtes, maar door een dikke waas die de personages constant omringt en afsluit van hun omgeving. Dit is eenzaamheid in de overtreffende trap. Cameraman Frank van den Eeden levert een visueel huzarenstukje door de personages extreem dicht op de huid te zitten – soms waanden we ons in een tweede ‘Rosetta’ –, zijn focus nu en dan te verleggen om dan weer vliegensvlug te centreren op het gezicht van Lucas of Grace. ‘Unspoken’ stelt zijn acteurs dan ook stevig op de proef: druk maar eens ‘innerlijke getormenteerdheid’ uit met een secondenlange blik! Todeschini en Devos houden gelukkig stand en hun karakterkoppen tillen deze prent naar een hoger niveau. Het is wachten tot het allerlaatste shot voor de camera hen (én ons) weer een beetje zalvende ademruimte gunt.

‘Unspoken’ zal voor sommigen misschien erg zwaar zijn, maar voor de echte filmfan heeft Fien Troch 95 minuten lang pure cinema te bieden.

Fien Troch heeft iets met verlies en isolement. Zoveel is wel duidelijk na ‘Unspoken’, haar tweede en meteen ook haar beste film.

Lees de volledige review »
Details Nu in de zalen
Regisseur: Fien Troch
Acteur: Bruno Todeschini, Emmanuelle Devos
Jaar:
2008
Speelduur:
95 min.

1 Disc

Spreken over Unspoken

Het kan paradoxaal klinken, maar op deze dvd wordt veel gesproken: de extra's bestaan uit twee interviews van telkens twintig minuten. In het eerste mag regisseur Fien Troch haar zegje doen over haar tweede langspeelfilm, en wel in het Frans! Niet alleen trekt ze zich meer dan behoorlijk uit de slag in de taal van Molière, ze heeft ook echt iets te zeggen. Over de thematische gelijkenissen tussen 'Unspoken' en haar debuut 'Een ander zijn geluk', over hoe het venijn van scenarioschrijven hem vooral in de staart zit, over het belang van beeld en geluid in haar films, over hoe kadreren een beetje als schilderen is, en nog veel meer. In het tweede interview krijgt actrice Emmanuelle Devos het woord. Zij geeft aan dat het niet zozeer de synopsis van de film was die haar overtuigde, maar wel de visie van Fien Troch op filmmaken: een persoonlijke, sfeervolle aanpak die 'het geweld in de wereld' op een treffende manier vastlegt. Verder maakt Cinéart van de gelegenheid gebruik om je trailergewijs een paar van zijn films voor te stellen.

Titel: Unspoken
Jaar:
2010
Ondertitels:
Nederlands
Audiotrack:
Frans
Formaat:
16:9 Anamorphic

Reageer