Under the silver lake

Neo-noir met een overdosis WTF-momenten

Door de oneindige reeks aan plotlijnen en de gigantische hoop personages die 'It follows'-regisseur David Robert Mitchell in zijn verhaal verwerkt, is 'Under dhe silver lake' met de beste wil van de wereld nauwelijks te volgen. De psychedelische zoektocht naar een verdwenen buurmeisje heeft aan inventiviteit geen gebrek, maar Mitchells originaliteit staat dit keer nogal haaks op de kwaliteit.

Hoofdpersonage Sam (Andrew Garfield) is op zijn zachtst gezegd nogal een loser. De naakte buurvrouw bespieden, masturberen, roken en opnieuw masturberen: dat zijn Sams dagelijkse bezigheden. Eventuele ambities heeft hij al lang overboord gegooid, net als de goesting om nog huur te betalen. Tijdens zijn dagelijks rondje voyeuristisch genot, merkt hij de nieuwe buurvrouw en haar rondingen op. Na een creatief rondje smalltalk hebben ze een gezellige avond met een joint in de hand. Wanneer Sam haar de volgende ochtend wil opzoeken, ziet hij dat heel het appartement leeg staat. Het masturberen maakt plaats voor een doldwaze zoektocht naar zijn buurvrouw.

De walm van Sams joint lijkt naar het hoofd van Mitchell gestegen te zijn. Telkens wanneer je denkt dat het niet gekker kan, pompt hij een nieuwe dosis WTF-momenten in de film. Van verborgen boodschappen op een doos cornflakes tot een sekte van schakende callgirls: niets leek te gek voor het script. Al die gekte brengt na een tijd, ironisch genoeg, verveling met zich mee. Mitchell knipoogt als een gek naar tal van Hollywoodfilms. De gelijkenissen met 'Mullholland drive' en 'Rear window' liggen er vingerdik op. Maar wat heb je aan zulke referenties als de rest van het verhaal weinig enthousiasme veroorzaakt?

Je sleurt jezelf constant door een vermoeiend doolhof aan gebeurtenissen, maar er valt heel wat af te lachen met Garfield. De rol zit hem als gegoten. De nietsnut wordt zelf compleet zot van wat er allemaal gebeurt en dat zorgt voor een amusante voeling bij de kijker. Het is heerlijk hoe hij zelf niet lijkt te snappen waarom er een eekhoorn uit een boom moet vallen of waarom een dakloze man zichzelf tot Hobo King heeft gekroond met een stuk gekarteld karton. Toegegeven: dat laatste was om van te smullen ('All hail the Hobo King').

Op zich had al die gekte kunnen werken, maar daarvoor moet het verhaal wel te volgen zijn. Zelf de scènes aan elkaar puzzelen was leuk, maar elk puzzelstuk leek uit een andere doos te komen. Mitchell en neo-noir lijken even goed te matchen als sinaasappelsap en crackers, al zal dit voor sommigen een verborgen genot zijn. Jammer genoeg hebben wij dat genot niet ontdekt.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2018
Speelduur:
140 min.