Sweeney Todd

'Niet voor gevoelige zieltjes'

Er zijn regisseurs die je blindelings volgt. Het was dus even slikken toen we hoorden dat Tim Burton een musical zou maken. Musicals staan immers bovenaan onze persoonlijke lijst van meest irritante, ridicule en ronduit saaie randverschijnselen. Maar kijk: 'Sweeney Todd' is een van de meest verrassende en, zonder twijfel, meest waanzinnige films van het jaar.

Wanneer Sweeney Todd (Johnny Depp) na vijftien jaar terugkeert naar Londen, heeft hij maar één doel voor ogen: wraak nemen op de man die hem zijn vrouw en vrijheid afnam. Hij huurt een kamer boven de winkel van mevrouw Lovett (Helena Bonham Carter) en sluit een duivels verbond met haar: Todd zal alvast oefenen op argeloze slachtoffers en de lijken verwerken in de pasteitjes van mevrouw Lovett. Het verhaal klinkt behoorlijk krankzinnig en dat is het ook.

De klassieke Engelse volkslegende 'Sweeney Todd' is een verhaal dat al langer om een verfilming door Tim Burton smeekte. Wie is meer geschikt om het verhaal van de moordlustige barbier en zijn zoektocht naar wraak in beeld te brengen dan het genie dat ons eerder al de magisch-griezelige sprookjes 'Sleepy Hollow', 'Nightmare Before Christmas' en 'Edward Scissorhands' schonk?

De setting is Burton alvast op het lijf geschreven: de groezelige volksbuurten van het 19de-eeuwse Londen waar constant een grijze smog boven hangt en de zon nooit schijnt. Vanaf het eerste shot herkennen we de hand van de meester: een imposant schip duikt op uit de mist en vaart onheilspellend over het scherm. Wat volgt, is een slasherfestijn van jewelste. Niet toevallig kreeg de film het label 'kinderen niet toegelaten'. Het bloed spat langs alle kanten van het scherm terwijl de personages moeilijk in het oor liggende, atonale liedjes zingen. 'The Sound of Music', it ain't.

'Sweeney Todd' betekent ook de zesde samenwerking van Burton met partner in crime Johnny Depp. Die zet op overtuigende wijze een getormenteerde man neer die eigenlijk al dood is, maar leven put uit zijn wraakzucht. Dat hij onderweg onschuldige slachtoffers maakt, lijkt hem niet te deren. Johnny Depp slaagt erin om van deze groteske figuur geen karikatuur te maken, maar een personage van vlees en bloed. Depp werd voor deze vertolking trouwens genomineerd voor een Oscar in de categorie 'beste mannelijke hoofdrol'.

Toch heeft de film ook zijn zwakkere momenten. Hoewel we gelukkig gespaard blijven van de geforceerde vrolijkheid uit de meeste musicals, zijn de songs niet allemaal even beklijvend. En daar wringt soms het schoentje. Dat de cast niet meteen bestaat uit de beste vocale talenten in Hollywood heeft zijn charmes, maar tijdens de mindere songs leidt dat vooral tot gegeeuw. Bovendien bevat de film veel te weinig van de kenmerkende macabere humor die Burtons vorige films zo uniek en ontroerend maakten.

'Sweeney Todd' is opnieuw een weirde trip in het hoofd van een unieke regisseur en zonder twijfel de vreemdste film die u dit jaar zult zien.

Er zijn regisseurs die je blindelings volgt. Het was dus even slikken toen we hoorden dat Tim Burton een musical zou maken. Musicals staan immers bovenaan onze persoonlijke lijst van meest irritante, ridicule en ronduit saaie randverschijnselen.

Lees de volledige review »
Details Nu in de zalen
Regisseur: Tim Burton
Acteur: Johnny Depp
Jaar:
2008
Speelduur:
116 min.

Blu-ray 1-disc

The closest shave you'll ever have

Heerlijk toch, films op Blu-ray bekijken: het beeld is zoveel scherper dan een gewone dvd dat je als filmliefhebber bijna niet anders kunt dan overschakelen (stilaan kan dat goedkoper, bijvoorbeeld door voor de PS3-optie te kiezen). Neem nu bijvoorbeeld de grauwe wereld vol contrasten die Tim Burton in 'Sweeney Todd' schept. Angstaanjagend scherp en zeer verfijnd bereiken ze je netvlies, voor een film als deze meer dan ideaal.

En dan hebben we het nog niet over het arsenaal aan extra's gehad dat op deze ene schijf te bewonderen valt. De oorsprong van Todds legende wordt blootgelegd: hij is meer urban legend dan historisch figuur. Er wordt stilgestaan bij de rechtstreekse basis van de film: de musical van Steven Sondheim. Die had ook wat in de casting pap te brokken. Dat Helena Bonham Carter met Tim Burton slaapt was geen voldoende reden om haar de rol van Mrs. Lovett te geven. Dat leren we toch uit de bij momenten zeer grappige Londense persconferentie die we ook op de schijf terugvinden.

Verder wordt er stilgestaan bij de grand guignol, een theatergenre dat in Parijs beoefend werd, vooral tussen de twee wereldoorlogen in. De opzet: gore op een podium brengen en de toeschouwers een aangenaam ongemakkelijke avond bezorgen. Wat ook 'Sweeney Todd' doet, met al dat gekeel. Dat wordt trouwens uit de doeken gedaan. Geen doekjes zijn echter opgewassen tegen het bloeden - met al die liters die er doorgejaagd worden. We krijgen ook zicht op hoe decors, kostuums en props tot stand kwamen, en een massa aan foto's, al dan niet op de filmmuziek gezet. En dat alles wordt dan nog eens in een afzonderlijke HBO-special gepropt.

Maar wat de Blu-ray-disc uiteindelijk toch een ster gekost heeft, is het ontbreken van een commentaartrack. Zeker, zo goed alles wat je moet weten over de film kom je in de documentaires te weten. Maar we hebben zo genoten van het sprankelende verbale vuurwerk tijdens de Londense persconferentie dat we Burton, Depp, Bonham Carter en co best wel langer chitchattend aan het werk hadden willen horen.

Titel: Sweeney Todd
Jaar:
2008
Ondertitels:
Nederlands, Frans, Engels, Zweeds, Spaans, Duits, Italiaans, Deens, Fins, Portugees, Noors, Chinees, Koreaans
Audiotrack:
Engels Dolby TrueHD 5.1, Engels Dolby Digital 5.1, Frans Dolby Digital 5.1, Duits Dolby Digital 5.1, Spaans Dolby Digital 5.1, Italiaans Dolby Digital 5.1
Formaat:
Widescreen

Reageer