Sully

Geen hoogvlieger (letterlijk)

We did it. We survived. Tom Hanks zit erbij met gefronste wenkbrauwen, een paar zweetdruppels parelend op zijn gerimpelde voorhoofd. Tegen beter weten, tegen de ongeschreven wetten van het logisch denken, tegen gezond verstand in, heeft zijn personage een klein mirakel verricht. Alle kansberekeningen en alle voorspellingen waren tegen hem, maar kapitein Chesley 'Sully' Sullenberger heeft het op 15 januari 2009 toch gedaan: een airbus netjes neerzetten op de Hudson. Nadat een zwerm vogels de twee motoren van het vliegtuig had lam gelegd, stonden Sully en zijn bemanning er alleen voor. En ja hoor, ze deden het onmogelijke. Ze zetten de 155 inzittenden levend en wel aan de grond. Of beter: op het water.

Het is hoe een gewone man op slag verandert in een held. Hoe een vader van twee dochters met een nijpende hypotheek plots op Times Square wordt geprojecteerd als groot weldoener. Het is een verhaal dat ruikt naar een ode aan het menselijk vernuft. Of wordt ‘Sully’ toch iets anders? De onvermoeibare Clint Eastwood, die inmiddels meer dan dertig langspeelfilms op zijn naam heeft staan, focust op de discrepantie tussen de perceptie van anderen en de innerlijke beleving van de kapitein. Terwijl de mensen in de straat maar al te graag geloof hechten aan de mythevorming rondom de spectaculaire noodlanding, stellen diegenen die de veiligheid van de luchtvaart moeten waarborgen, heel andere vragen. Heeft Sully wel verantwoord gehandeld? Had hij zijn vliegtuig niet veilig kunnen en moeten afleveren op een van de luchthavens in de buurt?

Tussen die beide extremen zit Sully zelf – gevangen door een soort onbestemde wroeging, geplaagd door post-traumatische herbeleving en visioenen van hoe het anders had kunnen aflopen. Hij is zichzelf niet meer, durft amper nog in de spiegel te blikken, want wat als daar een roekeloos piloot zou blijken te staan in plaats van een kapitein die verantwoord heeft gehandeld? Eastwoods film leeft toe naar een openbare zitting, waarop de feiten definitief worden uitgeklaard. Ondertussen laat de regisseur meer dan ruimte genoeg voor sentimentele verwikkelingen. Zo volgt de film enkele van de passagiers, kwestie van de naamlozen ook een gezicht te geven. Het is onsmakelijk Amerikaans tearjerken, meer nog dan in Eastwoods laatste dozijn films. Zonder achterliggende psychologie moet het publiek met deze figuranten zien te sympathiseren, omdat het tenslotte ook maar mensen zijn. Die uitgeholde, voorgekauwde emotionaliteit slaat echter op de darmen. In plaats van de brok in de keel komt een wee gevoel in de maag, zeker wanneer Eastwood Sully’s echtgenote Lorraine als volwaardig personage met bewaterde ogen probeert op te voeren. Zucht.

Helemaal gek wordt het op de aftiteling, wanneer de mensen achter de personages even in beeld verschijnen en nietszeggende frasen uitspreken die als een warm deken over de verzamelde toeschouwers zouden moeten vallen. Niet dus. ‘Sully’ is een routineklus die teert op een Amerikaans chauvinisme omwille van een savoir faire dat nuchtere Europeanen totaal vreemd is. Wordt er aan de andere kant van de Atlantische Oceaan stevig gesnotterd, dan wordt er bij ons vooral ongemakkelijk heen en weer geschuifeld. Met zoveel emotioneel exhibitionisme weten wij ons immers geen blijf. Toch is ‘Sully’ niet de meest afgrijselijke film van de laatste jaren. Eastwood weet immers hoe hij op anderhalf uur gestroomlijnd een verhaal kan vertellen. Love it or hate it, maar je vervelen is hoe dan ook geen optie.

Details Nu in de zalen
Geen hoogvlieger (letterlijk)
Regie: Clint Eastwood
Met: Tom Hanks, Aaron Eckhart, Laura Linney
Jaar:
2016