The sound of Belgium

Nostalgie primeert

 

‘Waarom niet?’ antwoordde regisseur Jozef Devillé laconiek bij aanvang van de documentaire op de vraag waarom hij net de geschiedenis van de Belgische dance-muziek in kaart wou brengen. ‘Er bestaan zoveel muziekdocumentaires, terwijl over onze eigen geschiedenis nooit eerder iemand is uitgeweid.’ We geven hem geen ongelijk. De komst van de Belgische New Beat tart na zoveel jaar nog steeds elke vorm van verbeelding. Dat ene piekmoment waarin heel de wereld de ogen richtte op de Belgische DJ-tafels volgestapeld met 12’’ platen van Confetti’s, Split Second en Front 242 blijft gegraveerd in het collectief geheugen.

'The sound of Belgium' opent met een stukje wereldgeschiedenis waarin ingezoomd wordt op ons land en op haar evolutie in het muzieklandschap. Oervlaamse handelaars van orgels en cardboards vertellen trots over hun jeugdjaren en keren in gedachten terug naar alcoholrijke zondagnamiddagen in danscafé ‘In de veertien billekens’ in Zandhoven.

Devillé kiest voor een mix van typisch Belgische waarheden en refereert telkens aan een ruimer kader: de industrialisatie, de komst van asfaltwegen, het invoeren van alcoholcontroles – alles wat volgens hem een impact had op het uitgaansleven van de modale Belg brengt hij op een kwinkslachtige manier naar voor. Verder laat hij een waslijst aan prominenten aan het woord: CJ Bolland, Sven Van Hees, Lou Deprijck, Renaat Vandepapeliere, om er maar een paar op te noemen, reconstrueren moeiteloos hun herinneringen tot een eenduidig verhaal. Erg sterk hoe de authenticiteit van de vertellers bewaard blijft, geen vooraf ingestudeerde teksten, geen gewikte woordkeuzes. We krijgen zuivere getuigenissen voorgeschoteld, omcirkeld met goudgele randen van nostalgie.

Devillé brengt voornamelijk het succesverhaal van New Beat en focust minder op de schandalen die in de laatste jaren voor de sluiting van Boccacio in het milieu circuleerden. Het verval van de dance-scene wordt zo wat onnatuurlijk uitgelicht. Het neemt niet weg dat we er de goede bedoelingen van doorzien. Voor de Belgische muziek was New Beat een succesverhaal om mee uit te pakken, geen vervallen yoghurtje in de koelkast.

Deze documentaire is een uniek project dat zonder overheidssteun gemaakt is - enkel de Waalse gemeenschap sprong tussenbeide. Bijgevolg duurde het 5 jaar lang alvorens alles in zijn geheel tot een goed einde kon gebracht worden. Devillé loste dit op door sponsors te zoeken die elk een onbepaald bedrag konden storten in ruil voor een eervolle vermelding in de aftiteling. De rechten van bepaalde nummers die aan bod komen spelen de regisseur parten, waardoor de documentaire vermoedelijk nooit meer in onze cinemazalen zal vertoond worden. Werk voor niets? Nee absoluut niet, Devillé verdient een applausje, en we kunnen maar hopen dat sponsor Canvas ooit beslist om de docu in de ether te brengen.

'The sound of Belgium' is straf gemaakt en getuigt van een sterk staaltje research. Het zorgt ervoor dat we bij het horen van alweer een uitgemolken hitje van pakweg Milk Inc even terugdenken aan tijden waarin commercie en lopende bandwerk van ondergeschikt belang waren en plaats maakten voor rebellerende undergroundmuziek.

Details Nu in de zalen
Regisseur: Jozef Devillé
Jaar:
2012
Speelduur:
90 min.