Show me a hero

'...and I will write you a tragedy'

Rassenscheiding: Amerika heeft er volgens de letter van de wet veel eerder komaf mee gemaakt dan in werkelijkheid. Tot diep in de jaren '80 was er een gedoodverfd wantrouwen tegen al wat ook maar rook naar kansarmoede, zwart of hispanic. Het huidige politieke klimaat lijkt overigens niet zoveel rooskleuriger, voor wie nagaat welke uitspraken er momenteel worden gedaan in de race voor het presidentschap. De Mexicanen moeten het massaal ontgelden, omdat ze het gemunt zouden hebben op een welvaart die hen zogezegd niet toebehoort. Hoe men tot het rechtmatig eigenaarsstatuut van het Amerikaanse fortuin komt, is echter voor weinigen duidelijk. Of het moeten de insiders zijn, die meeheulen met de leeuwen en hun kapitaal.

De HBO-serie 'Show me a hero' kwam vorig jaar dus niet op een slecht moment. Integendeel, de problemen die erin worden aangeraakt – de inertie van het Amerikaanse politieke systeem, de sluimerende tendens tot desegregatie, de xenofobie – behoren helaas nog steeds tot de orde van de dag. Zes uur ontluisterende cinema dus, cinema over vroeger, met veel resonanties in de wereld van vandaag. Ontluisterend, hoewel Paul Haggis het zijn publiek deze keer wel erg gemakkelijk heeft gemaakt.

Gemakkelijk? Jazeker. Wie zes afleveringen van een miniserie draait, kan het zich nochtans veroorloven een probleem genuanceerd in beeld te brengen. De tijd is er in ieder geval. De nuance van 'Show me a hero' bestaat echter uitsluitend uit Haggis' vaste signatuur, namelijk dat er verschillende levens met elkaar in aanraking komen, omdat ze eigenlijk - zonder het zelf te beseffen - rond hetzelfde epicentrum draaien. Het thema van rassenonderscheid en discriminatie op basis van armoede verbindt zowel de man aan de top, in dit geval een ambitieuze ambtenaar die het tot burgemeester schopt, en diegenen helemaal onder de ladder: een alleenstaande moeder van een rits kinderen waarvoor ze zich het eten uit de mond moet sparen of een meid die aanpapt met een crimineel type. 

Een breed spectrum is dus vertegenwoordigd. Nogmaals: hoezo dan gemakkelijk? Welnu, Haggis' gemak bestaat eruit dat hij alles wel erg nadrukkelijk in beeld brengt. Van een ontluikende affaire tot drugdealers op straat en in de lift: op de achterste rijen zullen ze ook wel gezien hebben hoe deze wereld in elkaar steekt. Dat fantasieloos registreren van de ontwrichtende parameters wreekt zich uiteindelijk op de psychologie. Nick Wasicsko schopt het zonder de nodige maturiteit van nietsnut naar held, en net bij dit personage staat of valt de serie. Dat Oscar Isaacs vertolking in de smaak viel, heeft vooral te maken met het feit dat hij ondanks zijn evidente ontwikkeling een personage blijft waarmee de toeschouwer zich kan identificeren. Hoe groen het initieel ook achter zijn oren ziet…

'Show me a hero' is dus zeker geen volslagen miskleun. Het tijdsbeeld dat Haggis oproept, is niet alleen doeltreffend op het niveau van de sfeer van de eighties, maar ook op de inhoud. Het publiek krijgt daadwerkelijk een versplinterd Amerika te zien, een land dat beweert een droom te zijn, maar de hoop op die droom voortdurend tegenspreekt. Nee, vrolijk wordt een mens er niet van. Desondanks is deze miniserie geen deprimerende vertelling. Ook wat dat betreft is het een pluspunt iemand als Haggis aan boord te hebben - iemand die de knepen van het vak inmiddels kent. Hij heeft iets van dit script kunnen maken, maar met zo’n inhoudelijke lading zat er ook een meesterwerk in. En dat Haggis daar toe in staat zou moeten zijn, is sinds ‘Crash’ geen geheim meer.

Rassenscheiding: Amerika heeft er volgens de letter van de wet veel eerder komaf mee gemaakt dan in werkelijkheid. Tot diep in de jaren '80 was er een gedoodverfd wantrouwen tegen al wat ook maar rook naar kansarmoede, zwart of hispanic.

Lees de volledige review »
Details Nu in de zalen
Regie: Paul Haggis
Met: Oscar Isaac, Catherine Keener, Alfred Molina, Bob Balaban, Jon Bernthal, Winona Ryder
Jaar:
2015

2 Disc Edition

Show me a hero (dvd)
Win-win of lose-lose

Voor de liefhebbers van de miniserie maakt de ‘making of’ een boeiende terugkoppeling naar de werkelijkheid. Mensen die het in Yonkers drie decennia geleden allemaal hebben meegemaakt komen aan het woord, en van daaruit wordt geanalyseerd hoe het authentieke tijdsbeeld zich uiteindelijk op film is terecht gekomen. Intrigerend, zij het minder voor diegenen die de miniserie zelf al een lange zit vonden.  

Win-win of lose-lose
Titel: Show me a hero

Reageer