Shaun of the dead

Romantische zombies! Da's pas hapje tapje!

Somebody sure likes Romero. En daar staat duidelijk RO! Niet de Italiaanse helft van een niet nader genoemd klassiek liefdeskoppel dus, wél de peetvader van de zombiefilm, al hoort ie zelf wellicht liever termen als “dingen”, “ondoden” of “wezens”. Edgar Wright en Simon Pegg hebben de trilogie van de levende doden alleszins goed bekeken, want de scenaristen staken hun “Shaun of the dead” barstensvol verwijzingen. Shauns (Simon Pegg) leven stagneert. Hij woont samen met twee uitersten. Ed (Nick Frost) heeft iets van een verre, vettige neef van Onslow, Pete is een arrogant streberzakenmannetje en Shaun zelf is een droevige sukkel. Werken biedt weinig soelaas, want als miezerig hulpje in een electrozaak heeft Shaun zelfs geen gezag over enkele pubers. Het ergst van al is dat zijn vriendinnetje Liz (Kate Ashfield) het beu is om steevast elke avond in pub “The Winchester” door te brengen, mét Ed - "can I get any of you cunts a drink" - erbij welteverstaan. Opstaan, winkeltje bezoeken, bus nemen, werken, pub, slapen. Klinkt simpel en blijkbaar zijn er nog veel anderen in zijn geval, want de hele populatie lijkt wel een roedel zombies. Wist Shaun veel dat net op die éne dag dat hij zijn leven weer in handen wou nemen, zijn dierbare wereld zou worden overgenomen door zombies. En niet de supersnelle creaturen die we ondertussen al weer gewend zijn, maar de slome, grommende, back to the roots strompelaars. "You’ve got red on you" (van een balpen) wordt heel veel red (van bloed), wat niet echt verwonderlijk is als je een zombie doodmept (nòg doder) met een schop en een cricketbat. Wat moet gebeuren, zal gebeuren - zombies of niet! Shaun moet Liz terugwinnen, Shaun zal de verstoorde relatie met zijn moeder rechtzetten en al wat hij op zijn weg vindt krijgt een mep (of twee, of drie, of veertig)! De woorden “Next time I see him, he’s dead” blijken wonderwel nog te kloppen ook. Moet ik er nog bij vermelden dat dit heel erg lollig is? Stand-up comedians in de allereerste romantische zombiekomedie, dat is het heel erg zoeken. En ook vinden. Onder meer “A clockwork orange”, “Reservoir dogs” en “From dusk till dawn” worden vakkundig in de zeik gezet. Coldplays Chris Martin huppelt rond als zombie én als artiest van ZombAID en de vrij keurige cast wordt aangevuld met de onvergetelijke “Black books”-man Dylan Moran (met ook een cameo voor Tamsin Greig, aka Fran Katzenjammer uit diezelfde serie). De film is zeker niet altijd even sterk, maar de pauzetoets in filmzalen mag toch wel ingevoerd worden. De slappe lach valt op sommige momenten namelijk echt niet te bedwingen. Ronduit lachen voor de insiders, maar ook best te kauwen voor de zombieleek: de romzom is geboren!

Details Nu in de zalen
Regisseur: Edgar Wright
Acteur: Simon Pegg, Kate Ashfield, Nick Frost, Dylan Moran, Lucy Davis, Penelope Wilton, Bill Nighy
Jaar:
2004
Speelduur:
95 min.