The Shape of Water

Ode aan de liefde (en de outsiders)

Een ode aan de liefde. Zo zou je 'The Shape of Water' van Guillermo del Toro nog het best kunnen samenvatten. Een ode aan de buitenbeentjes van deze wereld ook. Want die stelen de show in dit meesterwerk van de Mexicaanse regisseur, dat terecht vier Oscars won, waaronder die voor Beste Film en Beste Regisseur.  

De film speelt zich af begin jaren 60 en draait rond de stomme Elisa (Sally Hawkins), die als poetsvrouw in een laboratorium van het Amerikaanse leger in Baltimore werkt. Na een ‘ongeval’ moet ze een streng beveiligde ruimte met een watertank schoonmaken. Daar ontmoet ze een mensachtig amfibiewezen dat meteen haar nieuwsgierigheid prikkelt. Het wezen kan niet praten, net als zij. 'He sees me, for what I am, as I am', laat ze in gebarentaal aan haar buurman Giles (Richard Jenkins) weten. Op die manier ontstaat er al snel een diepe verbondenheid tussen de twee. Wanneer Elisa merkt dat het leger - met overheidsagent Strickland (Michael Shannon) op kop - het 'monster' wil doden, besluit ze een reddingsactie op poten te zetten. 

Een 'simpel' liefdesverhaaltje dus, dat op een visueel verbluffende manier is uitgewerkt. Del Toro creëert een soort sprookjesuniversum waarin je graag een dag zou ronddwalen. De decors zijn tot in de puntjes uitgewerkt: van het bouwvallige, maar toch charmante, appartement van Elisa boven een prachtige bioscoop tot de kelders waarin het Amerikaanse leger manieren zoekt om de Russen de loef af te steken. Doordat alles zo mooi in beeld wordt gebracht, word je volledig in het verhaal meegesleurd. We gingen bijna geloven dat zo'n mysterieuze zeemeermannen echt bestaan. 

Ook de acteerprestaties zijn fenomenaal. Hawkins steelt de show en dat zonder een woord te zeggen. Ongelofelijk hoeveel emotie en kracht deze actrice in haar gezichtsuitdrukkingen kan stoppen. Ook Jenkins is sterk en zet een homoseksueel personage neer op een genuanceerde manier, zonder in clichés te vervallen. Octavia Spencer, die Elisa's collega Zelda vertolkt, zorgt - zoals wel vaker - voor de komische noot met heerlijke oneliners als 'Man is as silent as the grave. But if farts were flattery? Honey, he'd be Shakespeare.' Michael Shannon speelt een heerlijke 'bad guy'. En dan is er natuurlijk Doug Jones, die gestalte geeft aan het zeemonster. Het moet van 'Beauty and the Beast' en 'E.T.' geleden zijn dat we nog zoveel sympathie hadden voor een 'vreemd wezen'. Door die geweldige acteerprestaties komt de liefde tussen Elisa en het wezen ook écht over. En er worden geen taboes uit de weg gegaan - ja, ook zeewezens hebben nood aan seks. 

Naast een sprookje met een hoek af is 'The Shape of Water' ook een ode aan outsiders. De hele entourage van Elisa bestaat uit buitenbeentjes. Giles is homoseksueel en wordt op een bepaald moment van de film brutaal afgewezen. Zelda is Afro-Amerikaans en wordt geconfronteerd met racisme. En meer outsider dan een zeemonster dat kan lopen kan je niet zijn. Het is heerlijk om te zien dat net deze buitenbeentjes de helden van de film worden. De scène waarin Elisa in gebarentaal agent Strickland uitscheldt is heerlijk. Al zorgt het lesje dat 'de buitenbeentjes de uiteindelijke sterken' zijn, toch ook een beetje voor een clichématig einde.

Neemt niet weg dat we twee uur intens genoten hebben van dit ontroerende sprookje voor volwassenen! 

Details Nu in de zalen
Jaar:
2017
Speelduur:
123 min.