The post

Een prachtige ode aan gelijkheid, openheid en persvrijheid

De leidende klasse tot de orde roepen door gevoelige informatie te lekken, doen mensen vandaag met een snelle internetverbinding, een laptop en een uitgebreide kennis van het omzeilen van firewalls. We noemen hen klokkenluiders. De digitale revolutie heeft het in zekere zin gemakkelijker gemaakt om aan dit soort informatie te komen. Steeds meer geheime documenten kwamen op deze manier de laatste jaren aan de oppervlakte.

‘The post’ vertelt een waargebeurd verhaal over dit soort mensen, voor het computertijdperk. In de jaren zeventig waren het geen hackers en nerds die het establishment aanpakten. Het waren de journalisten zelf die tot in het diepst van de donkere krochten van de achterkamerpolitiek doordrongen. Het verhaal hoeft dus weinig betoog. Er zijn in het verleden wel al meerdere films geweest waarin de kracht van het verhaal bijna volledig teloor ging door de ongeloofwaardige of ronduit slechte acteerprestaties van de hoofdrolspelers. ‘The post’ is gelukkig een voorbeeld van het tegenovergestelde.

Tom Hanks (Ben Bradlee) bewijst nog maar eens dat zijn samenwerking met Spielberg vraagt om een langdurig bestaan. Zoals in de meeste van zijn films tilt Hanks ook hier een van de hoofdpersonages naar een hoger niveau door hem levensecht neer te zetten. De echte pluimen zijn in dit geval weggelegd voor - wie anders dan de verpersoonlijking van het Amerikaanse feminisme -Meryl Streep. Niemand zou de eerste vrouwelijke eigenaar van een grote Amerikaanse krant beter kunnen neerzetten.

Je voelt de druk van de zware beslissingen die ze moet nemen vanuit haar stemgeluid tot in haar kleinste bewegingen. Deze prestatie leverde haar alvast een onnavolgbare 22ste(!) Oscarnominatie op, waarvan ze er al drie wist te verzilveren. Ook de film zelf werd genomineerd in de categorie ‘Beste film’. Het lijkt haast onmogelijk om de prijs voor beste film weg te kapen in de zeer sterke competitie dit jaar. Ik durf mijn geld wel zetten op een vierde voor Meryl Streep.

Voor het geval u zich nog mocht afvragen hoe actueel een film is die zich afspeelt begin jaren zeventig, kan ik u nog vertellen dat de titel tijdens de productie een tijdje gewijzigd werd naar ‘The papers’ omdat The New York Times het niet eerlijk vond dat The Washington Post met alle aandacht zou gaan lopen. Alsof ‘All the president’s men’ nooit gemaakt zou zijn en Nixon niet is afgezet door de opvolgers van de personages in deze film die, jawel, ook voor The Washington Post werkten. 

Details Nu in de zalen
Jaar:
2018
Speelduur:
116 min.