Pet Sematary

Nieuwste Stephen King verfilming is gemiste kans

'Pet Sematary' is de tweede verfilming van een van Stephen King‘s meest fascinerende romans over rouw en verliesverwerking. Dertig jaar na de eerste verfilming - de zielige sequel met Edward 'Terminator 2' Furlong vergeten we even - komt het regisseursduo Kevin Kölsch and Dennis Widmyer met een reboot.

Een afgelegen huis op het platteland wordt de nieuwe thuis van dokter Louis Creed (Jason Clarke) en zijn familie. Hij wil meer tijd spenderen met zijn vrouw en twee kinderen en is de stedelijke spoeddienst beu. Hoewel vrouwlief minder kan aarden in haar nieuwe omgeving, lijkt alles in eerste instantie peis en vree. Dat verandert wanneer buurman Jud Crandall (John Lithgow) de familie vertelt over het dierenkerkhof in hun achtertuin. Wanneer de geliefde kat van dochter Ellie sterft, ontdekken Louis dat dit kerkhof enkele wel heel speciale kenmerken heeft.

Hoofdrolspeler Clarke had duidelijk moeite om in zijn rol te komen. In het eerste deel van de film is hij wat zoekende in zijn rol en bezondigt hij zich lichtjes aan overacteren. Dan brengen Lithgow als terneergeslagen buurman en Jeté Laurence als Creed's dochter Ellie het er beter vanaf. Zij schitteren beiden in hun rollen en spelen Clarke met gemak van het scherm.

Voor deze update van King's boek vertrokken Kölsch and Widmyer van het gekende verhaal. Met kleine ingrepen probeerde het regisseursduo om de spanning zelfs nog meer op te drijven. Denk maar aan een mistmachine, spooky hallucinaties en natuurlijk de voor Pet Sematary obligate creepy kat. Wat de plot betreft, veroorloofden de regisseurs zich zelfs enige creatieve vrijheid. Of je hun aanpassingen kan smaken, zal afhangen van je liefde voor het oorspronkelijke verhaal. Wel voorzien Kölsch en Widmyer enkele verrassingen voor connaisseurs.

Over de noodzaak van deze reboot en deze aanpassingen kan gediscussieerd worden, maar zowel de acteurs als de production values zijn een duidelijke verbetering. Maakt dit deze nieuwe 'Pet Sematary' dan een must see? Dat willen we niet gezegd hebben. Het is een van de betere King-verfilmingen (hoewel niets kan tippen aan 'Misery' en 'Stand By Me') en zeker geen slechte film. Maar het geheel voelt desondanks wat formularisch aan. Kölsch en Widmyer focussen te veel op (toegegeven: goed getimede) schrikmomenten en slagen er hierdoor niet in om de diepere betekenis van Kings' roman tot leven te brengen: hoe kunnen we als mensen omgaan met onnoemelijk verlies en rouw? Geen evidente vraag natuurlijk, maar desondanks spijtig dat deze vakkundig ontweken wordt en er in de plaats daarvan meer de gratuite horror-toer werd opgegaan.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2019
Speelduur:
84 min.