Paterson

Aha!

Een koppel artistieke vampieren, een Boeddhistische huurmoordenaar, een trio excentrieke gevangenen en… een buschauffeur? Het laatste personage dat Jim Jarmusch aan zijn catalogus van bizarre personages toevoegt, is het buitenbeentje in het rijtje. En dat, vreemd genoeg, net omdat hij zo volstrekt doodnormaal is.

Toch is Paterson, wonende te Paterson, geen ordinaire buschauffeur. Hij is een artistieke ziel die naar het alledaagse kijkt met de blik van een poëet. We volgen een week in het bestaan van Paterson, een bestaan gekenmerkt door routine: hij rijdt met de bus, laat zijn hond uit en gaat 's avonds in de lokale bar een biertje drinken. In de paar vrije momenten schrijft Paterson poëzie, want net zoals zijn dagelijkse leven verloopt poëzie volgens een ritme, een vast patroon van regels waarvan hij geen millimeter afwijkt.

Je merkt het al: ‘Paterson’ is een film zonder enige vorm van plot of zelfs conflict, en daarmee lapt Jarmusch zoals gewoonlijk weer een hele hoop scenarioregels aan de laars. Maar nog meer dan dat zijn we het als kijker niet gewoon om een film te zien die zo zeer verankerd is in het ritme van alledag. Gelukkig is het fijn toeven in Patersons kleine universum, een wereld waarin iedereen het beste probeert te maken van zijn bestaan. Nog meer dan een ode aan het alledaagse, is ‘Paterson’ een oprechte, maar nooit kleffe liefdesbrief aan mensen die zonder morren door het leven stappen, hun beminden liefhebben en hun job doen. 

‘Paterson’ voelt daardoor een beetje aan als de B-kant van ‘Only Lovers Left Alive’: Jarmusch heeft eigenlijk dezelfde plaat simpelweg omgedraaid. Terwijl vampier Adam in ‘Only Lovers Left Alive’ zijn bestaan nog te veel in vraag stelde, doet Paterson dit juist helemaal niet, zelfs al zijn er kleine toevalligheden en gebeurtenissen die rondom hem plaatsvinden die een mens daar normaal toe zouden nopen.

Maar de film zou nooit kunnen werken zonder Adam Drivers ingetogen hoofdvertolking: het klopt dat hij eigenlijk niets hoeft te doen, maar zelden heeft een acteur op zo’n empathische manier niets gedaan. Driver krijgt daarbij ook nog eens de geweldig charmante hulp van de ravissante Golshifteh Farahani en een bulldog genaamd Marvin. Samen vormen ze een trio waavoor het als kijker onmogelijk is om niet als een blok voor te vallen.

De latere fase van Jarmusch’s carrière valt een beetje te vergelijken met die van de Coens sinds ‘No Country for Old Men’: de melancholie was altijd al in zijn werk aanwezig, maar met de jaren is de weemoed alleen nog maar sterker aanwezig geworden. ‘Paterson’ is een nieuw fijngeslepen pareltje van onze favoriete hipstergoeroe.

Details Nu in de zalen
Regisseur: Jim Jarmusch
Cast: Adam Driver
Jaar:
2016
Speelduur:
123 min.