Passion

Stijloefening volgens het recept van de meester

Samen met ‘Twixt’ en ‘Killer Joe’ vormde ‘Passion’ afgelopen jaar een bizar trio. Alle drie zijn het films van absolute iconen uit de New Hollywood-cinema, toen er in Tinseltown nog plaats was voor eigenzinnig talent. En terwijl ze tegenwoordig nog maar bitter weinig aan de bak geraken, maakten Coppola, Friedkin en Brian De Palma duidelijk dat ze, onder het motto ‘It’s better to burn out than to fade away’, op hun oude dag lak hebben aan enige heersende conventies. Oftewel kir je van anticiperend plezier bij de gedachte aan de verbluffende splitscreen-sequentie halverwege ‘Passion’, oftewel slaak je een diepe zucht bij De Palmas Hitchcockiaanse meta-spielerei. Wij vonden het alvast geweldig om het waakvlammetje van de meester nog eens te zien oplaaien.

In ‘Passion’ moet je niet op zoek naar een coherent scenario of personages van vlees en bloed, alles wordt opgeofferd ten voordele van de bij vlagen briljante stijl die De Palma als vanouds tentoonspreidt. Noomi ‘Lisbeth Salander’ Rapace speelt een jonge zakenvrouw die moeite heeft met de manier waarop haar tirannieke bazin en mentor (Rachel McAdams) haar het leven zuur maakt. Wat begint bij wat bitsige plagerijtjes op de werkvloer, ontaardt al snel in een machtsstrijd waarin vooral het seksleven van beide dames een belangrijke rol speelt.

Omdat ‘Passion’ aanvankelijk vooral de personages en plot uit de doeken doet, komt de prent zeer stroef op gang. Maar na een erg houterig begin verandert ‘Passion’ in een van de pot gerukte koortsdroom die volledig lijkt opgetrokken uit het onderbewuste van De Palma en waar het sardonische plezier van afspat. Zo geeft de overtrokken score van Pino Donaggio het hele gebeuren een karikaturaal tongue in cheek-sfeertje mee en ontbindt De Palma al zijn duivels in een sliert elegante setpieces.

‘Passion’ is De Palma in zelfparodie-modus en vindt dus meer aansluiting bij ‘Raising Cain’ dan bij een meesterwerk als ‘Blow out’, waar de camerapirouettes in functie stonden van een intelligent scenario. De oude voyeur voelt zich verdomd goed in zijn sas in het tijdperk waarin iedereen een camera op zak heeft, maar heeft er ook weinig opzienbarends over te melden. En van de maker van ‘Carrie’ hadden we op zijn minst verwacht dat ‘Passion’ ons nog een keer echt kippenvel zou opleveren. Tegenstanders zal De Palma er niet mee bekeren, maar wie op zijn 72ste nog dezelfde visuele inventiviteit aan de dag legt als hij kan bij ons altijd op krediet rekenen. De in het oeuvre van De Palma gepokt en gemazelde fans weten waarheen, de occasioneel pootjesbadende toerist blijft ditmaal beter thuis.

Details Nu in de zalen
Regisseur: Brian De Palma
Cast: Noomi Rapace, Rachel McAdams
Jaar:
2012
Speelduur:
100 min.

Nieuwsbrief 7/7