Natasha

Migratieproblematiek via een witte pianospelende beer

‘Natasha’ van Roman Klochkov kaapte dit jaar terecht de Ensor beste kortfilm – animatie weg. Deze animatiefilm vertelt het verhaal van Nicolaï, een Russische pianist die gevlucht is naar West-Europa. Hij wil zijn vrouw Natasha bewijzen dat hij tot grootse dingen in staat is. Net als alle andere vluchtelingen wacht hij zijn verblijfspapieren af, werkend als dier in de zoo. Hij verblijft daar als beer in een koelkast naast andere kleurrijke personages, zoals George het konijn. Terwijl hij liefkozend de foto van zijn geliefde Natasha bekijkt, bemerkt hij de aankomst van zijn nieuwe buur Gennady. De schok is groot wanneer blijkt dat deze de nieuwe man is van Natasha. Dit geeft aanleiding tot een golf van emoties die door Klochkov op prachtige wijze naar het grote scherm zijn vertaald.

Klochkov, zelf op zijn zeventiende vanuit Kazachtstan in België aangekomen, schetst op schilderachtige wijze de moeilijkheid van naturalisatie als pas aangekomen migrant. In sterk geladen termen wordt aan de nieuw aangekomen Gennady uit de doeken gedaan hoe de vluchteling zich moet gedragen, levend in koelkasten een job als dier naar keuze in de zoo uitvoerend, de blikken van de starende autochtoon plezierend.

Het belang van taal wordt sterk benadrukt. De film laat zien hoe kunst en schoonheid universeel zijn. Nicolaï verliest alle hoop op een toekomst en wil zich van het leven beroven, maar zijn droeve pianospel bekoort iedereen. Dankzij zijn muziek slaagt hij uiteindelijk in datgene wat hij reeds zo lang probeert: integreren. Het overbrengen van emotie en pijn via de piano blijkt waardevoller te zijn dan gelijk welke integratiecursus of opgave van de eigen culturele identiteit. De algemene sfeer van gemis is verpletterend. Men kan niet van een pijnlijk gevoel van gebrek om. Melancholie wordt ten top gedreven.

Roman Klochkov slaagt erin heel actuele en dicht bij huis afspelende problematiek op een heel mooie manier weer te geven. De prachtige muziek speelt hierbij ook een grote rol. Melancholie is nooit veraf. De tekenstijl is een plezier voor het oog. De kunstzinnigheid van de opeenvolging van beelden is rustig, niet overladen en vooral af. Een parel van een animatiefilm, die dan ook verdiend met die Ensor naar huis gaat.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2012
Speelduur:
14 min.

Nieuwsbrief 7/7