Mother!

Moederlief!

Aronofsky drijft zijn demonen uit met 'Mother!', een film in beeld gestanst als een lyrische rorschachtest waarin alles – zelfs de syntaxis van de titel - openstaat voor interpretatie. Een gebrek aan lef en ambitie kan de filmmaker zeker niet verweten worden – het is lang geleden dat een film binnen het ‘mainstream’ circuit ons moederzieltje zodanig deed beven – al kunnen we de tegenstaanders die de film een ongerijmd, halfslachtig en zelfs een licht misogyn delirium noemen moeilijk ongelijk geven. 'Mother!' verdeelt haar publiek in kampen maar één ding is zeker: de film zal u niet onaangeroerd laten.

Centraal in deze koortsige parabel staat een koppel wiens pril huwelijksgeluk overschaduwd wordt door nakende donderwolken. Jennifer Lawrence’s ‘moeder’ (de film weigert de protagonisten namen toe te kennen) heeft zich met overdaad op de renovatie van hun landhuis gestort, terwijl haar echtgenoot (Javier Bardem) kampt met een writer’s block. Wanneer het koppel onverwachts bezoekt krijgt van een ouder koppel (Ed Harris & Michelle Pfeiffer) worden relaties getest en zenuwen tot het uiterste gedreven.

Hoe u de film ook keert of draait, Aronofsky laat het achterste van zijn tong zien, alsof het scenario op papier gepleurd werd als een angstschreeuw van een getormenteerde ziel. Mother! kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden, maar zij die de film lezen als een portret van een artiest (lees: regisseur) in crisis, kunnen de film gemakkelijk ijdel en hoogdravend vinden. Zo zal er her en der geopperd worden dat Aronofsky zijn stukgelopen relatie met actrice Rachel Weisz probeert te verwerken of dat Lawrence’s personage Moeder Aarde verpersoonlijkt. Ook wij hebben er het raden naar.

Uiteindelijk is 'Mother!' een unheimliche koortsdroom waarin niets is wat het lijkt en waar het gevoel van onbehagen van meet af aan op de spits wordt gedreven. In de marketingcampagne nam de film de poster van Polanski’s ‘Rosemary’s baby’ in bruikleen en hoewel de gelijkenissen tussen beide films eerder klein zijn, gebruikt Aronofsky net als Polanski elke truc uit de trukendoos om de kijker met ongemak in de stoel te laten schuifelen: indringend sounddesign, bezwerend camerawerk (van Aronofsky’s huiscameraman Matthew Libatique) en acteerprestaties die volledig in tune zijn met het ongerijmde verloop van de film.

De referenties en metaforen zijn legio. Freud en symbolisten die dwangmatig internetfora afschuimen, hebben alvast een hele kluif aan de allegorieën en parabels die de film opvoert. Aronofsky’s oeuvre is doordrongen van Bijbelse referenties, maar met mother! parafraseert, recycleert de filmmaker naar hartenlust Genesis, het scheppingsverhaal, de kruisiging en een ecologisch lofdicht. Het Nieuwe en het Oude Testament worden duchtig door de mangel gehaald zonder dat er ook maar één keer op de rem wordt getrapt.

Uiteindelijk is het gemakkelijk om de film af te schrijven als een patserige pose, maar Aronofsky toont zich wel als een zeldzame filmmaker die de cinemawetten duchtig durft te tarten in een waanzinnig lichtbarok spektakelstuk. 'Mother!' is een hellerit langs de diepste zielenroerselen van haar maker en u bent uitgenodigd voor de rit.

Details Nu in de zalen
Mother!, filmposter
Regie: Darren Aronofsky
Cast: Jennifer Lawrence, Javier Bardem, Ed Harris, Michelle Pfeiffer
Jaar:
2017
Speelduur:
121 min.