Moon

'Space oddity. Part II'

Alsof het in de sterren stond voorgeschreven: veertig jaar nadat David Bowie de wonderlijke kosmos bezong in de tijdloze ballade 'Space oddity' heeft nu ook zoonlief Duncan Jones (Formerly known as Zowie Bowie) een prachtig lofdicht gemaakt over het intergalactische onbekende. 'Moon' is een bezwerende spacetrip van een film, eentje die zich in dezelfde stratosferen bevind als sci-fi-klassiekers 'Alien' en 'Silent running', maar met vooral de persoonlijke touch van een cineast die wellicht nog aardig wat in petto heeft.

Sam Bell is als afgevaardigde van het energiebedrijf Lunar het heelal ingezonden om Helium-3 te verzamelen, de energiestof waarop  de aarde in de nabije toekomst zal teren. Zijn enige metgezel is GERTY (voorzien van de vocalen van Kevin Spacey), een robot die Sam met woord en daad bijstaat. Sams driejarig contract loopt stilaan ten einde, maar alvorens Sam terug mag keren wordt het ruimteschip geplaagd door vreemde gebeurtenissen.

Regisseur Duncan Jones weet ons vanaf de eerste minuut mee te nemen in een eigen hermetisch gesloten universum. 'Moon' is geen sci-fi die teert op duizelingwekkende effecten en voorbijflitsende ruimtetuigen, maar een beklemmmend portret van een man wiens eenzaamheid hem tot zijn eigen grootste vijand heeft gemaakt. Die teneerdrukkende eenzaamheid, de geestelijke gezondheid die langs een neerwaartse spiraal naar beneden glijdt, regisseur Duncan Jones serveert die als een indringende karakterstudie die zich gaandeweg ontplooit tot een intrigerende mystery-thriller.

Referenties en knipogen zijn legio (GERTY zou best wel eens het neefje kunnen zijn van boordcomputer Hal uit Kubrick's 'Space odyssee'), maar 'Moon' overstijgt gelukkig de som van zijn voorbeelden. Sam Rockwell is fenomenaal als de emotioneel doorleefde Sam Bell terwijl de soundtrack van Darren Aronofsky's vaste huiscomponist Clint Mansell even bezwerend is als een heldere sterrenhemel op een pikzwarte winternacht. 'Moon' is een film die je niet beleeft maar veeleer aanvoelt, alsof je zelf in een gewichtloze toestand het heelal doorkruist en zo is het mooi. Set to Ignition... 3... 2... 1. Fijne reis.

Alsof het in de sterren stond voorgeschreven: veertig jaar nadat David Bowie de wonderlijke kosmos bezong in de tijdloze ballade 'Space oddity' heeft nu ook zoonlief Duncan Jones (Formerly known as Zowie Bowie) een pracht

Lees de volledige review »
Details Nu in de zalen
Regisseur: Duncan Jones
Acteur: Sam Rockwell, Kevin Spacey
Jaar:
2009
Speelduur:
97 min.

1-disc

A brain as scrambled eggs

Het is jammer dat distributeur A-Film de dvd hier uitbrengt zonder de extra's die op de Engelse versie staan. Zo missen we o.a. Duncan Jones' felbejubelde debuut, de kortfilm 'Whistle'. De aanwezige korte documentaire biedt echter soelaas. In de making-of vertellen regisseur Duncan Jones, acteur Sam Rockwell en producent Stuart Fenegan over de totstandkoming van het project, de risico's van een multirol (Rockwell over zichzelf als tegenspeler: 'He's very talented, I taught him a lot'), de claustrofobische production design waarbij gebruik gemaakt werd van schaalmodellen en de special effects (Duncan Jones over een Independent-Sci-fi : 'it stays a contradictio in terms'). Als toemaatje krijgt u de trailer er bovenop.

Titel: Moon
Jaar:
2010
Ondertitels:
Nederlands, Frans
Audiotrack:
Engels Dolby Digital 5.1
Formaat:
16:9 Anamorphic

Reageer