The Man Who Killed Don Quixote

Tussen wonder en waanzin

Toegegeven, het was niet makkelijk om het kruisvaarderverhaal van Terry Gilliam te recenseren. Het voortdurend gehink tussen fictie en realiteit is zonder twijfel vermoeiend en maakt het verhaal behoorlijk wankel. Daartegenover staan fantastische vertolking van een uitgedoofde en verwaande regisseur (Adam Driver) die meegetrokken wordt door een gek die zich begeeft tussen wonder en waanzin (Jonathan Pryce). Gilliams losse adaptatie van Cervantes Don Quixote is er één om de aandacht bij te houden.

In het zanderige Spaanse La Mancha is Toby Grisoni (Adam Driver) bezig met het filmen van een big budget reclamespot. Zijn gedachten lijken zich alleen ergens anders te begeven, en ook de passie ontbreekt. Tijdens een restaurantbezoek ontdekt hij een kopie van ‘Don Quixote’, een kortfilm die hij tijdens zijn studententijd zelf heeft gedraaid. Meer nog, de plek waar hij dit filmde blijkt vlakbij te zijn. Zijn nieuwsgierigheid en de heimwee naar een Zuiderse jeugdliefde (Joana Ribeiro), doen hem opnieuw richting het stadje trekken. Hij is eveneens benieuwd hoe het gaat met de schoenmaker die de rol van Don Quixote vertolkte.

Een blij weerzien met de dorpsbewoners is het niet. Toby's studentenproject veroorzaakte nogal wat schade in het dorpje. De man die Don Quixote vertolkte, gelooft namelijk nog steeds dat hij Don Quixote is. Hij beschouwt Toby als zijn trouwe schildknaap Sancho Panza en betrekt hem ongewild in een queeste van jewelste.

Door het verhaal heen krijgt Drivers personage het steeds moeilijker om zijn Middeleeuwse tocht met de gek te onderscheiden van de werkelijkheid. Ook regisseur Gilliam geeft zijn kijker een desoriënterend gevoel door droomsequenties in het verhaal te duwen. Dat het effectief om een droom gaat, maakt Gilliam je pas duidelijk na de scène. Op zich is het een gave om zo’n bevreemdend gevoel naar het scherm te brengen, al lijkt het ons niet de bedoeling dat je hierdoor de rest van het verhaal mist.

Adam Driver, de diamant binnen de nieuwe generatie van Amerikaanse acteurs, en oldtimer Jonathan Pryce weten de boel nog goed recht te trekken. Het contrast tussen Toby's wegebbende cynisme en de eeuwige verwondering van Don Quixote voelt zelfs vertederend. Gilliam kan eveneens rekenen op acteur Stellan Skarsgård, maar zijn rol blijft allesbehalve bij. Afzonderlijk bekeken bevat elke scène een reeks aan schilderachtige beelden en ook de dialogen weten je met momenten enorm te raken. Toch is die schoonheid niet genoeg om de grenzeloze fantasie van Gilliam tot een mooi geheel te kneden.

The man Who killed don Quixote is al bij al een bijzonder kleurrijk verhaal. Het is lastig om de draad niet kwijt te raken, maar glimlachen doe je sowieso door de wonderlijke wereld waar Don Quixote zich in waant. Gilliams passieproject heeft lang genoeg geduurd om te maken, maar nog wat extra tijd in de montage-cel had geen kwaad gekund.

Florian Saerens

Details Nu in de zalen
Jaar:
2018
Speelduur:
132 min.