Le tout nouveau testament

Zalig zijn de zachtmoedigen

Sinds ‘Toto le héros’ uit 1991 brengt Jaco Van Dormael nu pas zijn vierde echte langspeelfictiefilm uit, na ‘Le huitième jour’ en ‘Mr. Nobody’. Nu, zes jaar na die laatste, komt ‘Le tout nouveau testament’. Voor het scenario werkte hij samen met de Waalse auteur Thomas Gunzig, die vooral in zijn landsdeel populariteit geniet met zijn zwartkomische boeken. Hij was ook al een van Van Dormaels medewerkers bij zijn vorige project, de experimentele danstheaterfilm ‘Kiss & cry’ uit 2011.

Nu kiezen ze een rechtlijniger pad met ‘Le tout nouveau testament’. God bestaat, hij leeft in Brussel en hij is een onverbeterlijke klootzak. Zijn zoon is uiteraard al lang het huis uit, maar hij houdt zijn vrouw en dochter Ea opgesloten in de hemel, een onderkomen appartement. God is een nietsnut wiens wereld zich beperkt tot de mensheid kwellen, bier drinken en naar sport kijken. Ea kan de situatie thuis niet meer aan. Ze hackt haar Vaders computer, stuurt elke mens zijn sterfdatum door en daalt langs de wasmachine af naar Aarde om, in navolging van haar broer, haar eigen apostels te zoeken. Het moeten er zes zijn, om samen met die van haar broer het favoriete getal van hun moeder te vormen, achttien. God schiet in een heilige colère en gaat haar achterna. Vervolgensverandert Ea het leven van zes in zichzelf gevangen mensen en wordt God geconfronteerd met zijn creatie.

Een controversiële premisse, als zag je er ooit een. Wat jammer dat ze er dan zo weinig mee aanvangen. De zogenaamde pesterijen die God de mensheid door de maag heeft weten te splitsen, zijn voor de hand liggende futiliteiten als het steeds op de gesmeerde kant vallen van de boterham of het rinkelen van de telefoon als je net in bad gaat. Want in de lichtste film die Van Dormael totnogtoe maakte, lijkt hij vooral de fantastische lichtheid van het bestaan te willen vieren. Waar er in ‘Mr. Nobody’ soms nog wat te veel gepalaverd en getheoretiseerd werd, laat hij nu het verhaal grotendeels voor zich spreken, geholpen door een nogal tamme voice-over van Ea, die grosso modo een metafysische Amélie Poulain is.

Benoît Poelvoorde geeft God gestalte als een net iets grotere schreeuwlelijk dan Brutus uit ‘Asterix aux jeux olympiques’, maar met minder identiteit. Op de terloopse idioot die een lang leven beloofd is en uit ramen springt na, komen de meeste moppen te getelefoneerd, te flauw en langdradig over. Het personage van Catherine Deneuve wordt verliefd op een gorilla, maar in wezen is ze zo vlak uitgewerkt dat ze gewoon Catherine Deneuve blijft die de koffer induikt met een gorilla. Voor een zeldzaam moment van verwondering zorgt een droom over een dansende hand, die Ea maakt voor een van haar apostels, maar dat is dan weer letterlijk overgenomen van zijn vorige project ‘Kiss & cry’.

Wilde Van Dormael terloops wat perspectief werpen op geladen onderwerpen religie, levensvervulling, prestatiedrang of gender, kan hij zeker wat druk van de ketel laten met dit zachtaardige niemendalletje, maar een meeslepende, verrassende of zelfs vermakelijke film wordt het slechts zelden.

Details Nu in de zalen
Regisseur: Jaco van Dormael
Acteurs: Benoît Poelvoorde, Pili Groyne, Catherine Deneuve, Yolande Moreau, Laura Verlinden, Johan Heldenbergh, Johan Leysen
Jaar:
2015
Speelduur:
113 min.