Lady Bird

Trip down memory lane

Greta Gerwig doet waar vele beginnende regisseurs enkel van kunnen dromen: een zo goed als perfecte debuutfilm afleveren. Met ‘Lady Bird’ weet ze iedereen rond haar vingers te winden. Op de recensiewebsite Rotten Tomatoes haalde hij zelfs een 99% Fresh-score, iets wat niemand haar ooit nadeed. En ook de Academy sprak lovend. ‘Lady Bird’ kreeg vijf Oscarnominaties, maar slaagde er helaas niet in één daarvan te verzilveren. Toch blijft Gerwig harten veroveren met haar indiefilm.

In de bijzonder katholieke staat Sacramento krijgt Christine ‘Lady Bird’ McPhearson (Saoirse Ronan) het wat benauwd van haar beklemmende leventje. Ze wil uitbreken, de wereld ontdekken en verder studeren in New York. ‘Lady Bird’ is een portret van een jonge vrouw die op zoek gaat naar zichzelf.  Daarnaast is de relatie met haar moeder (Laurie Metcalf) op z’n zachtst gezegd nogal vurig. De zoektocht naar een galajurk kan plotsklaps omslaan in een hevige ruzie.

Vanaf het eerste shot is het meteen raak. Het korrelige openingsbeeld van Lady Bird die ligt te slapen langs haar moeder glijdt als een fotoboek over het scherm. Gerwig trekt je terug naar 2001 met kleuren die recht uit een Technicolor-film lijken te komen. Een sluwe zet, aangezien de film gewoon digitaal is opgenomen. Daarmee zet ze de sfeer voor de rest van de film: een herinnering aan je jeugdjaren. Ruziën met je ouders over miezerige problemen, nerveuze handen die het lichaam van een jeugdliefde aftasten. Het is bijzonder simpel, maar het hoeft niet meer dan dat te zijn.

Zowel Gerwig als Ronan zijn geen onbekenden in de filmwereld. Gerwig speelde een pak rollen in slappe romantische komedies als ‘LOL’ en ‘No Strings Attached’. Ronan was te zien in drama’s als ‘Brooklyn’ en ‘Atonement’. Voor beide films beloonde de Academy haar acteerwerk met een Oscarnominatie. Maar je hebt ze nog nooit zien stralen zoals ze in ‘Lady Bird’ doet. De emoties kunnen niet puurder. Haar lach verwarmt je hart en haar verdriet steekt als een dolk.

Lady Birds koppige karakter en dat van haar moeder botsen voortdurend. Het ene moment hebben ze heftige ruzies vol geschreeuw, het andere moment zitten ze stilzwijgend tegenover elkaar. Die gespannen relatie wordt weergegeven door enorm slimme dialogen die Gerwig zelf neerpende.

Toch gaat ze soms de mist in met haar personages. Lady Birds broer krijgt een nogal zwak label van emotieloze gothic opgeplakt. Dat maakt het wat ongeloofwaardig, aangezien alle andere personages enorm zijn uitgewerkt door de slimme castingkeuzes en gepolijste dialogen. Enkel Kyle (Timothée Chalamet) valt niet te lezen, maar dat maakt zijn personage des te grappiger.

Er vliegen zoveel herkenbare situaties over het scherm, waardoor het haast onmogelijk is om niet in zwijm te vallen voor de film. Lady Birds puberleven lijkt een collage van élke situatie waarin je als tiener belandt. Je voelt opnieuw dat euforische gevoel bij het halen van je rijbewijs, of de vlinders bij je allereerste kus. Plots is er weer heimwee naar huis, of juist de drang om weg te vluchten. Het is nog maar april, maar andere filmmakers zullen alles uit de kast moeten halen om deze indietopper te overtreffen.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2018
Speelduur:
95 min.