La vie d'Adèle

Absoluut meesterwerk

De Gouden Palm-winnaar van dit jaar is mogelijk één van de meest besproken winnaars aller tijden. En niet zozeer omdat het de eerste winnaar is die een lesbische liefdesrelatie centraal zet, des te meer omwille van de heisa die regisseur Abdellatif Kechiche en hoofdrolspeelsters Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux al naar zich toe hebben getrokken. Vooral Seydoux en Kechiche lijken in een soort van haat-liefde-relatie verzeild te zijn geraakt: in Cannes bijzonder lieflijk en gelukkig, maar sinds een tijdje kan Seydoux het niet laten om negatief te spreken over Kechiche, die naar haar zeggen ongelofelijk ver ging tijdens het draaien en hen 'als hoeren behandelde' tijdens de al even veel besproken seksscène.

Wij kiezen voor de grijze zone en besluiten om alle controverse die zich in de aura van de film verschuilt in deze review even achterwege te laten. Want wat wij zagen, is vooral één van de beste films van het jaar en een absoluut meesterwerk op het gebied van karaktergebonden cinema. Adbellatif baseerde zich voor dit lesbische melodrama op de strip 'Blue is the warmest colour' van tekenaarster/schrijfster Julie Maroh. Wat Kechiche aflevert is een rauwe en erg meeslepende liefdesfilm over een jong meisje dat verliefd wordt op een ander jong meisje, en wat dat met dat meisje teweeg brengt. Dat meisje heet trouwens Adèle, vertolkt door de schitterende Adèle Exarchopoulos die met deze glansrol een ijzersterke prestatie neerzet.

Voluit luidt de titel trouwens 'La vie d'Adèle: chapitres 1 & 2', waarbij het eerste hoofdstuk zich focust op de coming-of-age-kant van Adèle die verliefd wordt op Emma, de blauwgekleurde Léa Seydoux, die een al even indrukwekkende prestatie neerzet. Chapitre 2 focust zich op de keerzijde van de medaille: wanneer het allemaal toch niet zo'n rozengeur en maneschijn blijkt te zijn, wanneer de passie dreigt weg te kwijnen, wanneer Seydoux's haren niet langer opvallend blauw geverfd zijn, maar ze voor een volwassenere en meer ingetogen blonde kleur kiest.

We zouden een hele pagina kunnen wijden aan de opmerkelijke doorleefdheid, aan de ongedwongen echtheid waarmee beide actrices staan te acteren. Er wordt met mond open gegeten, er wordt lelijk gehuild, er wordt gegeeuwd, er wordt gebeft, gebaft, geschaard, enfin - we zien zo mogelijks elke porie huidvezel van beide actrices. Kechiche kiest dan ook voor een cameravoering die niks anders toelaat: voor 90% gebaad in een niet weg te slane close-up. Het brengt ons letterlijk dichterbij Adèle en hij laat ons geen moment toe om van haar weg te stappen.

Er is al veel geschreven over de bijna tien minuten durende seksscène tussen de twee hoofdactrices en we kunnen er helaas ook niet onderuit om het daar toch even over te hebben. Want ja, ze duurt lang. Voor sommigen vervelend lang. De scène verschuift daardoor van een hartstochtelijke en passionele liefdesperikel naar een moment dat voor het publiek vooral als gênant zal worden opgevat. Kechiche verliest daarmee helaas eventjes een beetje de kern van de zaak en we kunnen wel begrijpen dat niet voor iedereen had gehoeven.

Wat wij vooral onthouden is een extreem puik staaltje acteurscinema. Een film die zich focust op de prachtheden en de galligheden van liefde. Niet dat dat de origineelste pitch ter wereld is, maar de manier waarop Kechiche, Exarchopolos en Seydoux het brengen, is bijzonder impressive, uitermate echt en eerlijk. Taboeoverschrijdend liefdesdrama, neergezet door twee prachtige actrices - die niet zonder reden deelden in de Gouden Palm-prijs dit jaar. Top van de top.

Details Nu in de zalen
Regie: Abdellatif Kechiche
Scenario: Abdellatif Kechiche, Ghalia Lacroix
Cast: Adèle Exarchopoulos, Léa Seydoux
Cinematografie: Sofian El Fani
Jaar:
2013
Speelduur:
179 min.