La grande bellezza

Tussen uitgelatenheid en melancholie

Gedurfd en indrukwekkend. Twee woorden die in ons hoofd bleven echoën na het zien van 'La grande bellezza', het nieuwste werk van filmestheet Paolo Sorrentino ('Il divo'). Zet je schrap voor een scherpzinnige brok cinema van Italiaanse makelij.

Centraal staat Jep Gambardella (Toni Servillo in een rol die hem als het ware op het gezicht is geschreven), een gerenommeerd journalist en cultschrijver die na zonsondergang de decadente, Gatsby-eske feestjes van de Romeinse beau monde afschuimt. Wanneer hij aan het begin van de film 65 verjaardagskaarsjes mag uitblazen, acht hij de gelegenheid schoon om eens stil te staan bij het leven dat hij heeft geleid sinds hij zich als ambitieuze 26-jarige in Rome vestigde. Wat daaruit voortspruit is een 2 uur en 22 minuten hypnotiserende visuele trip doorheen de Eeuwige Stad en de krochten van de ouder wordende existentiële ziel. Vragen waarmee de protagonist aan het worstelen gaat: 'Heb ik wel geleefd zoals ik echt wou?' 'Had ik niet beter een andere weg ingeslagen als jonge knul?'

Het is fijn om Sorrentino na een korte Hollywood-uitstap ('This must be the place' met Sean Penn) te zien terugkeren naar zijn geboortegrond. Hij showt ons de schoonste plekjes van de Italiaanse hoofdstad (niet de cliché tourist traps die we in Woody Allens miskleun 'To rome with love' kregen voorgeschoteld) en is tegelijkertijd niet te beroerd om vraagtekens te plaatsen bij de holle levensstijl van de aanwezige bourgeoisie (waar hij eigenlijk ook zelf deel van uitmaakt).

De overweldigende kracht van deze film schuilt in de forse contrasten. Het verdorven feestgekakel versus het adembenemende Romeinse landschap. De pompende pop/dance-songs tegenover de klassieke muziekstukken. Het hoort allemaal bij het cinemaspektakel dat Sorrentino van 'La grande belleza' heeft gemaakt.

Voor een vergelijking met 'La dolce vita' (1960) van de Italiaanse filmlegende Fellini valt ook wel iets te zeggen. Het behoeft geen diepgaande analyse om op te merken dat Sorrentino hier dezelfde existentiële leegte aansnijdt. En ook het hoofdpersonage vertoont gelijkaardige trekken. Toch verdient 'La grande bellezza' volgens ons veel meer dan domweg te worden afgedaan als 'update van' of 'moderne versie van'.

Sommigen zullen deze film misschien te langdradig of te pretentieus vinden. Maar wij zijn er in ieder geval voor gewonnen. 'La grande bellezza' durft, verbaast en imponeert. Een impressionante filmervaring die niet snel loslaat en je nog meer doet hunkeren naar die citytrip richting Rome die je al zo lang wil plannen.

Details Nu in de zalen
Regisseur: Paolo Sorrentino
Cast: Toni Servillo, Carlo Verdone, Sabrina Ferilli
Jaar:
2013
Speelduur:
142 min.