La fille inconnue

Onbekend maakt niet onbemind

Dan beland je uiteindelijk moederziel alleen in een cinemazaal voor maar liefst 150 bezoekers. Zo’n gigantische privécinema is dan wel lekker decadent – ik kreeg meteen spijt dat ik geen chips of andere krokante snacks had gekocht nu er toch niemand was om te belagen met onophoudelijk gekraak – een magere opkomst voor een film van de broers Jean-Pierre en Luc Dardenne, twee coryfeeën van de Belgische cinema, is een jammere zaak. Zeker omdat hun recente films 'Le Gamin au vélo' en 'Deux jours, une nuit' zulke parels waren - en niet per se voor de zwijnen.

Eerlijk is eerlijk, 'La fille inconnue' mist wat bovenstaande films zo boeiend maakten, namelijk: een scenario met een flow die je meesleurt van begin tot einde. Veel scènes van hun nieuwe prent voelen overbodig aan of hadden compacter gemogen. Wat de drie recente films wel gemeen hebben, zijn steengoede actrices, organische beelden, en personages van vlees en bloed. Het personage Dokter Jenny Davin (Adèle Haenel) uit Luik lijkt alvast levensecht.

Dokters en dokters in wording, laat u zeker inspireren door Dokter Davins verantwoordelijkheidsgevoel en overgave. Zij is dan wel geen El Sympatico die vlot in de omgang is, maar een correcte arts die de mentale en fysieke gezondheid van haar patiënten boven alles –en vooral zichzelf—plaatst. Wanneer zij een uur na sluitingstijd even nonchalant als menselijk kiest om de bel van de praktijkdeur te negeren en de volgende dag verneemt dat het 17-jarig meisje dat had aangebeld, is gestorven, gaat zij verteerd door schuldgevoel op zoek naar de naam van het meisje.

De film schetst een innig portret van de dokteres; hoe zij bij het krieken van de dag ontwaakt en in het holst van de nacht nog tomaten staat te snijden ter bereiding van een pover avondmaal. Het toont de discrepantie van de moderne eenzaamheid. Je hebt enerzijds diegenen die louter voor zichzelf leven en anderzijds mensen zoals Jenny die uitsluitend voor de anderen leven, dan wel uit schuldgevoel. Beiden zijn vatbaar voor een even overheersende eenzaamheid. In deze maatschappijkritische onderlaag hoor je de zachte stemmen van de broers Dardenne weergalmen. En daardoor verdient de film toch wat meer toeschouwers dan enkel deze eenzame ondergetekende in haar lege en donkere zaal, zonder chips.

 

 

Details Nu in de zalen
Speelduur:
113 min.