JEANNE

Historisch fiasco

Bruno ‘je m’en fou’ Dumont voert een tienjarige Jeanne d’Arc (Lise Leplat) op in zijn tweede film over de middeleeuwse volksheldin. Door de dubieuze monologen en het houterig acteerwerk lijkt de Fransman tevreden met het minimum. Zelfs de paarden lijken het opzet van de film niet te snappen. Leplat weet zich nog net recht te houden in deze marteling van een film.

'JEANNE' vertelt verhaal van de Franse volksheldin en haar cruciale rol in de honderdjarige oorlog tussen Frankrijk en Engeland. We volgen haar in de strijd die ze voert tegen de Engelsen, tijdens haar terechtstelling en uiteindelijk haar executie in 1431. Maar jongens, wat is de weg daarnaartoe een marteling.

Op papier klonk Jeanne d’Arc als tienjarige nog behoorlijk vermakelijk. Dat vooroordeel veranderde snel toen we een halfuur lang moesten toekijken hoe een hoop klungelige personages zich een weg baande door zandduinen. Vriendelijk waren die klungels wel, want élke keer weer moest iedereen opnieuw begroet worden. Dat bleek nog niet vreemd genoeg voor Dumont, want toen kwam hij met een scène waarin onze volksheldin vijf minuten lang in de camera staart onder begeleiding van synthesizermuziek (ja, dat leest u goed). ‘Ze zal af en toe toch iets gezegd hebben?’ horen we u vragen. Neen, helemaal niets.

Erg genoeg was dit de meest genietbare scène. Na een intermezzo van een hoopje dansende ruiterpaarden kregen we een kerkscène voorgeschoteld waarvoor een eigen categorie dient uitgevonden te worden. We krijgen er namelijk een reeks aan houterig geacteerde monologen die het best kunnen beschreven worden als de bijsluiter van een medicament: onbegrijpelijk en ronduit oninteressant. Het excuus dat hij met non-professionele acteurs werkt, is weinig overtuigend. Ken Loach doet dat ook, maar de twee Palme D’ors zal hij niet gekregen hebben door slecht acteerwerk voor te schotelen.

Het wordt zodanig langdradig in die kerk dat we op den duur hopen dat Jeanne d’Arc eindelijk op die brandstapel komt te staan. Dat leek ons nog de enige hoop op een beetje actie, maar nee hoor. Ergens in de verte van een weinigzeggende frame zien we een silhouet dat op een smeulend hoopje mest lijkt te staan. Qua metafoor voor deze ramp van een film kan dat wel tellen.

Details Nu in de zalen
regisseur: Bruno Dumont
Actrice: Lise Leplat
Jaar:
2019
Speelduur:
137 min.